Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

"Ik kan haar geen kinderen geven"

Onvruchtbaar: over de pijn van ongewenste kinderloosheid

Het leven van Ramon lijkt maakbaar. Totdat een aantal jaar geleden bleek dat hij een chromosoomafwijking heeft waardoor hij onvruchtbaar is. Hij stortte zich op zijn werk, was boos op God en sloot zich af voor mensen om hem heen.

Ramon (42): “Mijn vrouw Rianne en ik trouwden op latere leeftijd en hadden al snel een kinderwens. Elke maand leefden we toe naar het moment waarop we konden weten of Rianne zwanger was, maar er gebeurde niets. Op den duur werd het steeds een grotere teleurstelling. We waren inmiddels een jaar verder en besloten naar de huisarts te gaan. Die verwees ons door en er volgden allerlei onderzoeken. Acht weken later waren we al uitbehandeld. Ik heb een chromosoomafwijking waardoor mijn zaad onvruchtbaar is. Dat verbaasde me eigenlijk niet heel erg. Ik voelde me diep vanbinnen altijd al anders dan jongens van mijn leeftijd. Als klasgenoten over meisjes praatten, wist ik amper waar ze het over hadden. Ik twijfelde zelfs of ik wel hetero was, wat ik toch bleek te zijn. Ook heb ik geen baardgroei, maar daar maakte ik nooit een issue van. Het was alsof alles op z’n plaats viel, dus het deed me in eerste instantie niet veel pijn.

"Als stellen over hun kinderen mopperen, zeg ik: Zullen we ruilen?"

Tekortschieten
Wel vond ik het destijds heel erg om het verdriet van Rianne te zien. Ik voelde me tekortschieten, want ik kon haar geen kinderen geven. Ik zei irreële dingen tegen haar, zoals 'dat ze maar een andere man moest zoeken die wel vruchtbaar was'. Zelf kreeg ik meteen allerlei medicijnen en kuren om mijn hormonen beter te reguleren en zo bijvoorbeeld artrose te voorkomen. Dit kostte veel energie en ik kon me daardoor niet goed op Rianne richten. We stortten ons allebei op ons werk, waardoor we elkaar uit het oog verloren. Ik was in het begin ook boos op God. Hij is toch liefde? Wat is dit dan? Hij moest maar aan mij laten zien wat mijn leven nu nog waard is. 

Delen
Deze opstandigheid bleef tot Rianne en ik samen op vakantie gingen. We kwamen tot bezinning en zagen in dat er iets moest gebeuren als we samen verder wilden. Thuis bezochten we de predikant en vertelden dat we begeleiding nodig hadden. Toen hebben we een gespreksgroep opgericht, met acht stellen. Zij hadden dezelfde pijn als wij. Het hielp ons heel erg om er met anderen over te praten. Later ontdekten we dat het juist belangrijk is om je gevoel ook te delen met mensen die wél kinderen hebben. Als andere stellen nu weleens mopperen over hun kinderen zeg ik: ‘Zullen we ruilen?”. Dat zet alles direct in perspectief.

Acceptatie
Nu, een paar jaar na de diagnose merk ik dat er acceptatie komt. De scherpe randjes zijn eraf. Terugkijkend op deze hele periode zie ik ook dat de kinderloosheid zegen heeft gebracht. Veel mensen spreken met ons. Het gaat dan vaak over de herkenning. Eigenlijk is het herkenning van rouw. Want veel meer mensen gaan door een rouwproces. De verhalen zijn misschien anders, maar het rouwproces is hetzelfde. Je wilt iets dat er niet - of niet meer - is. Je mist iets. Iemand die nog steeds vrijgezel is mist een partner. En een stel met een gehandicapt kind kent ook een rouwproces van gemis. De basis van rouw is vaak hetzelfde, en daarin kan je elkaar vinden.

"Boos op God ben ik niet meer"

Tel je zegeningen
Nu we een paar jaar verder zijn begin ik de zegeningen te zien. Er is een enorm stuk vrijheid en ruimte, juist omdat wij geen kinderen hebben. Op zaterdag kan ik daardoor actief zijn bij (jeugd)voetbal. Het frustreert niet om met kinderen van anderen bezig te zijn; het werkt juist helend. De ene keer gaat het uiteraard beter dan de andere keer. Het gemis blijft, maar gelukkig hebben Rianne en ik elkaar nog! Zoveel stellen gaan uit elkaar tegenwoordig. Laten we eerlijk zijn: een huwelijk is werken, met of zonder kinderen. Het hoeft niet altijd van een leien dakje te gaan. Vecht ervoor en wees niet bang voor tegenslag. Onze voorganger zei onlangs: We zitten midden op het meer in een boot, en het stormt soms. Maar laat het maar stormen, want juist midden in de storm kan je Jezus vinden! (Mattheüs 14)

Genezing
Het blijft pijnlijk, maar boos op God ben ik niet meer. Ik denk dat Hij mij wilde laten ervaren wie Hij is en wie ik mag zijn. Natuurlijk was het fijner als het anders uitgepakt had. God kan mij genezen en herstellen, dat geloof ik echt, maar Hij heeft mij een andere rol gegeven. Door de storm heen bracht Hij mij dichter bij Hem. Dat is pas echte genezing!

*De namen van Ramon en Rianne zijn gefingeerd.

Beeld: Shutterstock
Tekst: Corina Schipaanboord / Miriam Duijf

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.