Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Mijn sponsorkind is zoek...

Nienke Westerbeek op reis voor Compassion

Nienke Westerbeek was tot afgelopen zomer hoofdredacteur van EO’s vrouwenmagazine Eva. Sinds 1 augustus is ze directeur van Compassion, waarmee haar verlangen om verschil te mogen maken in het leven van de allerarmsten werd bevestigd. Voor haar nieuwe werkgever is ze voor het eerst op reis: een werkbezoek in Kenia. Ze deelt haar ervaringen.

Het eerste wat ik doe, is het opzoeken van ons nieuwe sponsorkind in de sloppenwijk van Nairobi, Kawangware. Het wordt een ontroerend mooi bezoek aan het huisje van Rollins. Een minihuisje van 6x6 meter, gebouwd van golfplaten en dus bloedheet als het warm is. Hoewel zijn moeder gehandicapt is (ze kan maar één arm en hand gebruiken) heeft ze wel weer een man gevonden die Rollins als zijn eigen zoon ziet. Ze zien er gelukkig uit: de vader houdt liefdevol zijn babyzoon vast, terwijl hij zijn andere hand op het hoofd van Rollins legt. Ons bezoek, het feit dat Rollins eindelijk een sponsor heeft en de verbondenheid die we voelen als broers en zussen in Christus is bijzonder.

De bruidsschat is niet betaald
Maar als we vrijdag terugwillen naar het huisje om nog wat beelden te maken voor een filmpje blijkt dat niet te kunnen. We worden gevraagd even te wachten bij de kerk. Het duurt een tijdje voor duidelijk wordt wat er is gebeurd: door onze komst zijn er familieproblemen boven water gekomen (ruzie tussen moeder en oma, een bruidsschat die nog niet betaald is). Bovendien was het veel respectvoller geweest als we de oudste van de familie hadden bezocht en haar het voedselpakket hadden gegeven... Het brengt het slechtste in de grootmoeder boven: al vroeg is ze naar het huisje van Rollins gegaan, heeft de moeder veel lelijks toegeschreeuwd, het voedselpakket afhandig gemaakt en Rollins meegenomen.

,,We moeten niet raar opkijken als er tegenstand komt als we kinderen uit de armoede in het Licht brengen''

Mary
De projectdirecteur Mary vindt het vervelend voor ons dat we het filmpje niet kunnen maken, maar maakt zich ook zorgen om Rollins. We gaan bidden en er gaan allemaal gedachten door mijn hoofd. Een dag ervoor heb ik nog een bijbelstudie gehouden op het hoofdkantoor in Nairobi over Colossenzen, met als boodschap dat we niet raar moeten opkijken als er tegenstand komt als we kinderen uit de armoede in het Licht brengen. Dat is precies wat hier gebeurt. Ik voel me vervelend, want als ik Rollins en zijn gezin niet in levende lijve had willen ontmoeten, zou dit niet zijn gebeurd.

Mary is een stevige vrouw van een jaar of 40. Ze praat niet zo hard, maar het is wel duidelijk dat ze de wind er goed onder heeft en dat ze niet voor een kleintje vervaard is: "Deze grootmoeder gaat duidelijk alle grenzen over. Rollins hoort bij zijn ouders en daar zullen we hem ook weer krijgen. We gaan er alles aan doen om ervoor te zorgen dat dat gebeurt en dan te kijken hoe we die oma duidelijk gaan maken dat ze dit niet nog een keer doet."

Gebed is verhoord
Halverwege de middag komt ze stralend naar me toe. "God heeft ons gebed verhoord! Vanmorgen wist ik niet wat ik moest doen, maar toen we gebeden hadden wist ik zeker dat Hij uitkomst ging brengen. Rollins is terecht, hij komt straks naar het project." Ik ben blij en opgelucht. Dat filmpje kan me gestolen worden, daar hebben we inmiddels een andere oplossing voor. Maar dat mijn sponsorkind weer in het zicht van de projectmedewerkers is, vind ik een heel fijn idee.

Ik bespreek met Mary mijn zorgen over onze zichtbare komst. Ze haalt haar schouders op. "Dit soort zaken zijn voor ons aan de orde van de dag. Deze gebeurtenis met Rollins had anders op een ander moment plaatsgevonden, want die familieissues waren er al. Dit weekend zal de security ervoor zorgen dat deze grootmoeder geen fratsen uithaalt en maandag ga ik naar overheid, die gaat er dan voor zorgen dat de grootmoeder verhuist. Dat is beter voor iedereen."

In goede handen
Aan het eind van de dag komt Rollins aan de hand van een projectmedewerker aanlopen. Eerlijk gezegd is er weinig meer over van de verbondenheid die we eerder deze week voelden. Hij is duidelijk van slag. We nemen nog snel een stukje film op en dat gaat best aardig, totdat oma ten tonele verschijnt. Een oude, boze, bittere vrouw. Ze zegt iets tegen hem wat niemand kan verstaan, maar de afstand tussen hem en mij wordt alleen maar groter. En ik snap het helemaal. Hij zit tussen zoveel verschillende vuren in. Wat zal er allemaal in zijn koppie omgaan. We zwaaien naar elkaar als hij weer weggaat, maar de situatie is hartbrekend.

Als ik niet zeker wist dat God Hem op het oog heeft en dat Hij ook Rollins wil redden uit de duisternis naar het koninkrijk van de Zoon, zou ik moedeloos worden. Maar nu ik weet dat hij in goede handen van de projectmedewerkers, de voorganger en de overheid is en vooral ook in goede handen van Mijn Vader, durf ik het los te laten.


Auteur: Nienke Westerbeek

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.