Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Monica kreeg twee keer een nieuw hart

'Met Pasen word ik gedoopt; ik heb er zin in'

Op haar 27e krijgt Monica Viel (46) een hartstilstand. Ineens, vanuit het niets. Ze blijkt een erfelijke aandoening te hebben. Als in oktober 2015 haar hart ‘op’ is, belandt Monica op de wachtlijst voor een donorhart. Maar tot ieders verrassing is er al na twee maanden een hart beschikbaar. Het blijkt een dubbele redding: “Dit jaar vier ik voor het eerst echt Pasen.”

"Het is echt uitzonderlijk dat er zo snel een hart beschikbaar was. Normaal gesproken is de wachtlijst drie jaar! Achteraf gezien had het niet langer moeten duren, anders had ik het niet overleefd. Mijn hart pompte niet meer goed; ik was totaal uitgeput.

Drank en feesten
Nee, ik ben niet gelovig opgevoed. Wel ben ik rond mijn 20e samen met mijn moeder een tijdje bewust op zoek geweest naar meer. We geloofden allebei in iets, maar wisten niet precies wat. We gingen naar Jomanda, bezochten spirituele avonden en kwamen weleens in een kerk. Ik wilde ook heel graag gedoopt worden en vond het jammer dat mijn ouders niet gelovig waren. Waarom weet ik niet, maar op de een of andere manier trok het me. Toen ik een relatie kreeg, raakte ik dat pad kwijt. Ik wilde genieten van het leven en stortte me in de wereld van feesten, drank en softdrugs.

Speciaal voor mij
Toen het in 2015 zo slecht met mij ging, bezocht ik een paar keer met een vriendin 'Assen Zoekt', een kerk voor zoekers. Het gekke was: in de kerken waar ik vroeger met mijn moeder weleens kwam, begreep ik niets van wat er gezegd werd. Maar in deze gemeente was het net of de toespraken speciaal voor mij waren.

‘Hoe kon ik mijn hart openzetten voor Jezus, als dat hart niet van mij was?’

Gebeds-app
In december 2015 kreeg ik een telefoontje dat er een donorhart voor mij was. Kort daarna werd ik geopereerd, waarna ik op de ic terechtkwam. Daar maakte ik iets heel bijzonders mee. Ik zag en hoorde er namelijk het verhaal van God en waarom Jezus gestorven was aan het kruis. Er stond niemand aan mijn bed, het werd mij in mijn hoofd verteld. Ik zag Jezus en hoorde ook een stem, terwijl ik gewoon bij kennis was. Eerst snapte ik het niet goed en ik dacht dat ik het me verbeeldde. Ik kreeg immers ook veel medicijnen. Maar het werd steeds herhaald, net zolang tot ik begreep dat Jezus met Zijn dood onze zonden op zich nam. Vreemd vond ik het niet; ik merkte dat ik ervoor openstond. Achteraf hoorde ik dat er vanuit Assen Zoekt een gebeds-app was, waardoor er in die tijd veel voor mij gebeden is. Dat vond ik heel bijzonder.

Pittige tijd
Op de vierde dag na mijn operatie verhuisde ik naar de afdeling hartbewaking. Een pittige tijd volgde, en daarom vroeg ik of Rudolf Setz, de voorganger van 'Assen Zoekt', op bezoek wilde komen. Hij kwam meerdere keren, bad met mij en las uit de Bijbel. Ook vertelde hij over de Alpha-cursus, die in maart zou beginnen. Omdat ik nog moest revalideren, kon ik die cursus toen niet volgen, maar het feit dat er een mogelijkheid was om meer te weten te komen over het christelijk geloof, triggerde mij.

Uiteindelijk heb ik afgelopen najaar de Alpha-cursus gevolgd. Dat voelde vanaf de eerste avond als thuiskomen. De mensen, de warmte, de liefde; ik heb daar zulke mooie momenten gehad. Eigenlijk was ik bij 'Assen Zoekt' precies in de juiste gemeente beland.

'We gaan dopen met Pasen"

Hartsverlangen
Natuurlijk was ik dolblij met mijn nieuwe hart. Maar wat ik moeilijk vond, was dat het niet míjn hart was. Tenminste, zo voelde het niet. Ik vond het dus heel ingewikkeld om Jezus toe te laten in mijn hart. Hoe kon ik mijn hart openzetten, als dat hart niet van mij was? Het mooie is dat ik uiteindelijk toch volmondig ‘ja’ kon zeggen tegen Jezus. Het voelde op dat moment zelfs of ik letterlijk mijn hart openzette voor Hem.

Kort daarna nodigde Rudolf mij uit om me te laten dopen. Ik stemde toe, maar toen ik thuiskwam, dacht ik: help, ik weet het niet! Ik slikte toen nog veel medicijnen, dus ik wist eigenlijk niet goed of ik er wel bewust voor koos. Ik wilde liever nog een jaartje wachten en eerst lichamelijk meer hersteld zijn.

Anderhalve maand geleden zei Rudolf: ‘We gaan dopen met Pasen.’ Ik zei meteen: ‘Graag!’ Ja, het is nu echt een hartsverlangen. Ik wil op weg met Jezus en nieuwe dingen over Hem en het geloof leren. Ik ben natuurlijk nog een beginneling, maar straks ga ik de verdiepingsavonden in de gemeente volgen – daar heb ik zin in. 

Een hart van vlees en bloed
In de periode dat ik wachtte op een donorhart, had ik op Facebook een groep aangemaakt voor intimi, zodat ik hen op de hoogte kon houden. Als omslagfoto had ik een hart uitgezocht met een mooie Engelse tekst erin. Achteraf bleek dit een tekst uit Ezechiël 36 te zijn: ‘Ik zal je een nieuw hart geven, ik zal je versteende hart uit je lichaam halen en je er een levend hart voor in de plaats geven.’ Dat is precies waar het bij de doop om gaat: een hart van steen wordt een hart van vlees en bloed. Ik heb dus eigenlijk twee keer een nieuw hart gekregen. En mijn zonden? Die laat ik in het doopbad achter.”

Tekst: Mirjam Hollebrandse
Beeld: Eljee

Deel dit artikel:

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.