Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Nog één rivier

Blog van Annemarie van Heijningen

Van de foto maakt mijn hart een schrikkerige flikflak. Daar ligt het schip uit mijn kinderjaren, aan mootjes bij de sloperij. Mijn slaapkamertje, het roefdek, de stuurhut; alles naar de vaantjes lieve mensen.

De smalle gangboorden waar ik met ware doodsverachting overheen holde, springend over bolders, wrijfhoutjes en touwen. Het vooronder, de mast, de fiere blauwe autokraan. Niets is er nog van over. Het schip was te oud en te klein, moest wijken voor nieuwer en groter. First in, First out. Het tij van de tijd, de tendens van het leven, voor schepen, huizen én mensen. 

Een klasgenoot wordt grootmoeder. Jonge bloedverwanten hebben zonder vorm van overleg mij tot oudtante gebombardeerd. Mijn vader, mijn moeder en mijn spiegelbeeld worden zichtbaar ouder. Ooms en tantes vallen weg, door kankercellen, hartinfarct of hersenbloeding. Wat doet het zeer ineens. Ik zou het plotselinge vacuüm van binnen kunnen vullen met suikerzoete kerstkransen en druipend-vette oliebollen. Lallend proosten op het leven, dineren tot we exploderen. Maar ik kies voor de weemoed. Deze pijn mag er zijn. Ze verdient het te worden gehoord, gezien en geproefd. 

Ik roep de fatale foto in mijn herinnering opnieuw tevoorschijn. Het beeld spreekt bruusk van onomkeerbaarheid. Alleen het naambord is nog ongemoeid. Als een doodssnik op een sterfbed staat het er: Linquenda, eens moet ik het verlaten. Wanneer dit het enige is dat er te zeggen valt, zou ik van pure ellende vervallen in doffe depressies. Maar Godzijdank, op dit verloren schip zong ik jarenlang de sterren van de hemel, tegen wind en golven in. Dat we op reis zijn naar heerlijke oorden en eeuwige stranden, waar Jezus onze tranen drogen zal. Volgende week, rond de klok van twaalf, kijk ik teloorgang en dood met triomf in de ogen en hef ik het glas op hoop in hoofdletters. Alvast een gezegend 2017.

Deel dit artikel:

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.