Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Nominatie

Blog van Tijs van den Brink

Dat waar ik bang voor was én waar ik op hoopte, is gebeurd: het Adieu God?- interview dat ik had met bioloog Midas Dekkers is genomineerd voor de Sonja Barend Award, de prijs voor het beste televisie-interview van het afgelopen seizoen.

Het was een bizar gesprek in Adieu God. Dekkers vertelde zeer openhartig over zijn twee gehandicapte zusjes, door hem steevast aangeduid als ‘mislukte kindjes’. De manier waarop hij erover sprak, vond ik ronduit schokkend. Hij antwoordde eerlijk dat hij niet hield van zijn zusjes, het was hem niet gelukt: “Het was makkelijker een band op te bouwen met een cavia dan met dit hopeloos getormenteerde hoopje cellen,” zei hij over een van zijn zusjes.


Jarenlang werd ze verpleegd in een katholiek tehuis, tot ze rond haar 65e overleed. Midas was zelden op bezoek geweest en wist bij de begrafenis dan ook niet wat hij zag. “Het zaaltje zat vol met verpleegkundigen die mijn zusje al die jaren vol liefde hadden verpleegd. Die zaten te snotteren en te snikken, bij het overlijden van iemand bij wie je je eigenlijk in de handen mag wrijven dat God eindelijk zo genadig is geweest haar te verlossen van dit aardse bestaan.”
Hij vertelde er gelukkig bij dat hij de verpleegkundigen dankbaar was dat ze voor zijn zusjes hadden gezorgd, al voegde hij eraan toe dat die verpleegkundigen “natuurlijk niet helemaal goed bij hun hoofd zijn”. Wie offert zijn leven nou helemaal op voor een ander? 

Als gezegd: ik hoopte op én was bang voor deze nominatie. Ik hoopte erop omdat het journalistiek gezien een heel mooi gesprek was: een gast vertelt open en onthutsend eerlijk een verhaal dat nog niet eerder verteld is. Daarbij bleef de sfeer in de uitzending goed. En dat terwijl ik Midas, die ik ondanks zijn opvattingen sympathiek vond, een paar keer scherp tegensprak.
Maar wat hij zei staat zo ver af van hoe ik naar gehandicapt leven wil kijken, dat ik me ook ongemakkelijk voel bij deze nominatie. Wat gebeurt er eigenlijk als je deze opvattingen van Midas laat zien? Verdient zo’n verhaal wel een podium? Of kun je deze opvatting toch maar beter een keer recht in het gezicht kijken? 

De kans dat ik de award win, is gering. Niet alleen leidden drie eerdere nominaties van Adieu God?-uitzendingen niet tot de prijs, in de praktijk wint meestal een interview dat aansluit bij een grote nieuwsgebeurtenis uit het voorbije jaar. Gelukkig maar. Of toch jammer? 

Tijs van den Brink

Deel dit artikel:

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.