Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Rustdagen in de Tour zijn vreselijk

'Voor mij de ideale kans om na te denken over echt belangrijke zaken in het leven'

Een rustdag in de Tour: hoe houd je dat in vredesnaam vol? Visie-redacteur Maarten Nota schrijft zijn frustratie van zich af en ontdekt een nieuwe tijdsbesteding.

Oh wat had ik er een hekel aan: de rustdag in Tour. Daar zat ik dan de hele dag, ergens op een volledig verlaten akker in een Hollandse polder bollen te rapen. In de brandende zon of in de stortregen. De ganse dag kruipend op mijn knieën met een zweterige regenbroek. Zó hé, wat genoot ik van mijn vakanties op het land. Fijn met de poten in de modder. Lekker down to earth ook! Uiteraard de baas tevreden houdend met het juiste calvinistische arbeidsethos. En door! Maar niet op een rustdag.

3953 bollen
Hoe hield ik het in vredesnaam vol op een dag zonder het buitenzinnige commentaar van de koning aller Tour-flitsen – wijlen Jacques Chapel? Ik was ten einde raad met alleen maar een verschroeiende zon in mijn nek (als het niet regende). Een hele dag wroeten zonder meeslepend commentaar over fietsende mannetjes met namen als Escartin, Olano en Rominger. Ook geen verlangen naar mooie Franse bergtoppen met paarse koeien en geen stokoude Tour-muziek in de laatste kilometers die me uit mijn nachtmerrie ontwaakte. Niets.

Slechts gitzwarte ellende in de vorm van een nieuwe strook omgeploegd land met wederom 3953 bollen die uit de grond getrokken moesten worden. Enige vorm van hoop was de schaft om 12.00 uur. Even rechtop staan, een teug koffie, wat rekken en strekken. Vlug een half brood verorberen, nog een teug koffie, en even tien minuten de oogjes toe voordat ik weer hup, terug in de knielende houding moest.

'Belachelijk natuurlijk, zo’n verlangen'

Te veel Franse chansons
Rustdagen in de Tour zijn vreselijk. Nog altijd. Het liefst meld ik me ziek en ga ik in mijn bed liggen wachten op betere tijden. En laten we eerlijk zijn, vandaag had gewoon zo’n fijne dag kunnen zijn als de Froomes en Mollema’s van deze wereld me weer meenamen naar ongekende hoogte met prachtige vergezichten. Nee, vandaag op de radio vast alleen een opgewarmde prak over de etappe van gisteren, net iets te veel Franse chansons en bovenal een brandend verlangen naar de dag van morgen.

Belachelijk natuurlijk, zo’n verlangen. Je leeft immers vandaag en sport is sowieso een zinloos tijdverdrijf. Wat heet, te midden van alle ellende in de wereld is de Tourflits lachwekkend betekenisloos. Touché!

‘De Tour wacht op niemand,’ luidt één van de vele clichés uit het wielerjargon. Maar vandaag dus wel. Voor mij de ideale kans om straks tegen vijf uur – als er geen spannende eindsprint is –  in alle rust na te denken over de echt belangrijke zaken in het leven. Pff, ik ben alleen bang dat één rustdag daar niet voldoende voor is…

P.S. Voor de fans: morgen wordt het alles behalve een rustdag in de Tour, hè! Aankomst bergop – hors categorie!


Tekst: Maarten Nota, eindredacteur beeld EO Visie
Beeld: Bauke Mollema op de tweede rustdag van de Tour de France (ANP)

Deel dit artikel:

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.