Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Wat vertel ik mijn kids over aangespoelde peuter?

Hoopvol opvoeden in een hopeloze wereld

"Deze foto moet Europa veranderen” staat er in de Volkskrant bij de afgrijselijke foto van Aylan Kurdi, een driejarig jongetje dat dood op het strand van Turkije ligt. Verdronken. Symbool van het vluchtelingendrama dat zich afspeelt in de Middellandse zee.

,,Verder wil ik het niet horen, pap. Het maakt me bang''

De zeer schokkende foto en de nog schokkender bewegende beelden van dit jongetje in de branding zijn niet meer weg te slaan uit de media. Wat je ook van het vluchtelingenvraagstuk vindt: iedereen ‘gebruikt’ het beeld om zijn gelijk te bewijzen: “Deze foto bewijst dat we de grenzen van Europa moeten sluiten en mensensmokkelaars keihard moeten aanpakken”; maar ook: “Het failliet van Fort Europa”.

Acht uur journaal
Mijn zoon van bijna 10 jaar zit nog beneden tijdens het acht-uur journaal. Bij het item waarschuwt Rob Trip voor schokkende beelden. Ik zeg tegen mijn zoon dat hij de andere kant op moet kijken. Goed opgevoed als hij is wendt hij zijn hoofd af. Het eerste beeld heeft hij echter nog gezien en hij snapt direct dat niet geschikt is voor zijn jonge ogen. Ook niet voor de mijne trouwens. Zo goed en zo kwaad als het gaat probeer ik hem uit te leggen wat er aan de hand is terwijl hij met zijn handen het TV-beeld afschermt. Hij kijkt zorgelijk. “Verder wil ik het niet horen, pap. Het maakt me bang.” Hij heeft recht op een zorgeloze jeugd, vind ik. Dus ik respecteer zijn wens. We keken verder naar het journaal over bommen in Syrië en acht mensen die omkomen bij een brand in Parijs.

Heroïne
Een paar dagen eerder wordt me ook al het zwijgen opgelegd. Terwijl we terugfietsen van zijn voetbalwedstrijd, heb ik wat geld gegeven aan een bedelende vrouw. Ze heeft zo’n honger zegt ze. Als ik haar vraag wat ze er voor gaat kopen antwoordt ze: “Een kilo heroïne natuurlijk, haha…”. Mijn zoon vraagt wat dat is, heroïne. Ik probeer wat uit te leggen over drugs en dat dat heel slecht voor je is. Maar al snel haakt hij af. Het klinkt eng.

Trouw op de mat vanmorgen

Krant
Vanmorgen was ik gelukkig als eerste beneden. Snel gris ik de krant Trouw van de mat onderaan de trap. Wéér dat verschrikkelijke beeld: levensgroot het peuterlijkje op het strand. Dat komt al hard aan op mijn nuchtere maag op de vroege ochtend, maar mijn kinderen wil ik er al helemaal niet mee confronteren.

Achterstandswijk
Begrijp me goed: ik breng mijn kids echt niet groot met een ongeschonden en liefelijk wereldbeeld. We wonen bewust in een achterstandswijk in de grote stad, ook juist omdat we onze ogen niet willen sluiten voor de rafelranden van onze maatschappij. Ook onze kinderen zien veel.
Maar soms wordt het te veel. Dan lijkt alle hoop weggeslagen. Dan wordt het eng.

Niet-weten
Media hebben de beelden van de 3-jarige Aylan ingezet omdat ze een punt willen maken in een debat over het vluchtelingenvraagstuk. Te makkelijk, naar mijn idee. Want Aylan is geen argument voor welke oplossing dan ook. Dan denk ik: laat mijn kinderen met rust. Niet omdat het niet waar is. Maar kinderen hebben het recht op niet-weten.

Hoopvol opvoeden
Het is een hele toer om je kinderen hoopvol op te blijven voeden in een wereld waarin deze beelden er zijn. Je poetst het niet weg met een gelikt verhaaltje.
Ik geef de kids mee dat we ongelofelijk blij mogen zijn met de welvaart en rust waarin zij opgroeien. We bidden voor de vluchtelingen. We staan klaar om te helpen.

Machteloos
Maar verder? Ook als gelovige ouder blijf je zitten met een machteloos gevoel. Als ik deze beelden zie krijg ik niet meer uit mijn strot dat God erbij is, ook in het lijden. Of dat God een plan heeft met deze wereld – ook al geloof ik wel dat dat zo is. En ik krijg ook niet over mijn lippen dat God van alle mensen houdt, dus ook van Aylan.

Nee, dan kan ik alleen nog zeggen dat God ook meehuilt om dit leed. Maar mijn kinderen zal ik daar niet mee vermoeien. Voor hen zing ik vol overtuiging “je hoeft niet bang te zijn…”

Auteur: KlaasJan Baas

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.