Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Ga eens op een bankje zitten

'Er is een tijd om te spreken en een tijd om te zwijgen..'

Al vier jaar wandel ik door het bos bij Rhijnauwen, alleen of tijdens trainingen. Soms lijkt zo’n stiltewandeling wel een vossenjacht! Op het eind van de route staat een bankje en daar tref je de meest wonderlijke figuren.

Zo was er die keer dat ik er liep met het team van een zendingsorganisatie. Aan het eind is er altijd de vraag naar God om een persoonlijk beeld of woord dat je mag meenemen uit zo’n wandeling. Deze keer zat er een man met een wit T-shirt met het woord 'THAILAND' op het bankje.
Een aantal maanden later werd ik gemaild door de leider van het zendingsteam: een groot project had geen doorgang kunnen vinden in een bepaald gebied, maar er was een andere deur opengegaan. Je raadt het al: in Thailand. 

Potsierlijke bezem
Opnieuw diende zich een paar weken geleden een bijzonder figuur aan. Een paar paden voor het einde van de voettocht, kwam er uit een zijpad opeens een man uit het niets tevoorschijn. In zijn rugzak een grote bezem die meters ver boven zijn hoofd uitstak. Hoe de bezem in de rugzak bleef zitten, was mij een raadsel en mijn focus was dus ook volledig op dit potsierlijke tafereel gericht. De man liep geduldig voor ons uit. Toen kwam hij bij het bankje. Hij greep naar de bezem op zijn rug en begon de bank te vegen. Zelfs toen het bankje al lang schoon was, bleef hij maar doorgaan. Als een subtiel uitnodigend gebaar: ga maar zitten. 

Ik wacht op je
Ga zitten. Rust uit. Twee weken daarvoor had ik er net over mogen spreken op de Nederland Zingt dag. Dat God vaak al tijden op ons te wachten zit en het alleen nog maar zaak is om naast hem te gaan zitten. Het was alsof God zei: ‘Ja, Mirjam, je kunt nu wel mooi vertellen over die bankjes, maar nu is het jouw beurt. Ik wacht op je. Kom je zitten?' 

Vrede
Op wonderlijke wijze viel mijn programma in de weken daarna ongewild helemaal stil. Zoiets maakte ik nog niet eerder mee. Maar elke keer als ik me daar zorgen over begon te maken, kwam daar weer dat beeld van de man met de bezem op mijn netvlies. Dus keerde ik terug naar het bankje. Eerst met een soort frisse tegenzin – waren er niet genoeg andere nuttige dingen te doen? Daarna kwam de dankbaarheid.

De man met de bezem heb ik nooit meer gezien en mijn agenda voor het najaar is weer gevuld. Maar niemand kan mij deze momenten alleen met God ontnemen. Er is een tijd om te zwijgen en een tijd om te spreken, zei de Prediker al. Welke tijd is het nu voor jou? God heeft ook voor jou – heel liefdevol – het bankje al voor je aangeveegd.

Deel dit artikel:

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.