search tag times-circle comment navicon twitter facebook volume-off volume-up play pause stop left right audio video photo

Ik zou wel eens willen weten

Luisteraars kunnen schriftelijk reageren via Postbus 21000, 1202BA in Hilversum.  

VRAAG

Beste redactie,

Graag zou ik u iets willen vragen omtrent het 'zegenen'.
Wie kunnen en mogen wij zegenen? Ik heb kleinkinderen en zij hebben te kennen gegeven 
voorlopig niets met het geloof te maken te  willen hebben.
Ik had de laatste tijd dat idee al en voorzichtig heb ik er wel  met ze over 
gesproken.
Het zijn studerende, lieve meisjes. Ze hebben ook alleen maar ongelovige vriendinnen. Tegen een van hen heb ik gezegd dat het
belangrijk is om óók gelovige vriendinnen te hebben. Ze beaamde dat wel. Ze hebben allebei ook een ongelovige vriend. Lieve jonge mannen, maar ze zijn niet met Gods Woord opgegroeid.
En dan bij het bidden aan tafel vragen aan God om de kinderen te zegenen 
terwijl ze toch een andere weg gekozen hebben en zo ook leven, kan dat eigenlijk wel? Ik vind het moeilijk. Ik zou liever bidden dat zij weer naar de Here 
terug verlangen en Hem willen volgen! Dan komt de zegen.
Maar ja, ik ben oma en ik merk ook wel aan mijn dochter dat ik op 
afstand moet blijven. Dat zegt ze niet, maar ik voel het wel zo. Vroeger 
was ze veel opener. En ik begrijp dat aan de ene kant ook wel, want het 
zijn haar kinderen en hun gezin. Al wonen ze niet meer thuis.
Maar als oma is dat toch ook verdrietig. Al weet ik dat de Here de 
zijnen kent en Hij ons al kent vóór de grondlegging van de wereld. Dat 
geeft  ook troost en kan ik het ook wel weer loslaten.
Maar -zegenen- hoe zit dat. Kunt u mij hier iets over zeggen?
Met vriendelijke groet.

Deel deze uitzending: