search tag times-circle comment navicon twitter facebook volume-off volume-up play pause stop left right audio video photo

Hoe kom ik af van mijn kerstdepressie?

Evangelist Aad van de Sande en ds. Jaap Jonkman spreken over de vraag van een luisteraar die elk jaar last heeft van een kersdepressie. De hoge verwachtingen die ze van kerst heeft, komen niet uit.

VRAAG

Geacht panel,


Ik ben een vrouw van 60 en een dankbaar kind van God.
De Heer te kennen is voor mij het mooiste in mijn leven:
het voorrecht om door de wedergeboorte de Here te mogen kennen
door mijn Verlosser de Here Jezus.
Daarom schaam ik mij ook een beetje voor de vraag hoe ik elk jaar aan mijn kerstdepressie kan ontkomen.
Kerstfeest is immers voor de gelovige de komst van de Here Jezus naar de aarde om
ons te redden voor de eeuwigheid en ons te troosten door Zijn nabijheid?
Met Kerst raak ik elk jaar in een depressie.
Met Kerst moet het gebeuren.
In de winkels zeggen ze bij de kassa tegen de mensen:
"Hele fijn feestdagen gewenst!" en overal klinkt kerstmuziek en liggen de winkels vol kerstballen.
Dan begint me al iets te bekruipen van onrust.
Ik zie vol verwachting uit naar de Kerst.
Zelf word ik ook al zenuwachtig of ik alles wel in huis heb voor die dagen en ben bang dat ik zonder kersttakken geen goede Kerst zal hebben, want iedereen heeft dat in huis.
Ik vind de Kerstdienst  altijd zeer beladen omdat de mensen er zo'n grote verwachting van hebben, dat voel en ervaar je in de dienst.
Dat maakt mij onrustig.
Moeders met kinderen, rode gezichten van de emotie.
Dan is God voor mij verder weg dan ooit.
Thuis probeer ik het gezellig te maken, ontbijt met een kaarsje zoals mijn moeder dat deed en een Kerstmaaltijd en de overige tijd denk ik:Wat nu?
Zo naar de Kerst toegeleefd en als het eenmaal zover is dan gebeurt er niets.
Mijn vreugde in de Heer van gewone dagen is helemaal weg en mijn man houdt een 
sombere vrouw over en probeert te relativeren:
"Trek je toch niets aan van de wereld zonder Kerstkind en laat het los", maar het lukt mij maar niet en daarom is mijn vraag aan u hoe ik hier mee om kan gaan, zonder dat het mij zo beinvloed.
Ik weet dat ik niet de enige ben die zich rond die dagen extra eenzaam voelen en tot mijn schaamte moet ik u zeggen dat ik zelfs samen met mijn begripvolle man mij toch eenzaam voel en altijd blij ben als alles weer gewoon is.
Tot slot voeg ik nog aan mijn brief toe dat ik een melangolisch karakter heb en zeer
gevoelig ben voor sfeer.
Ben ik een ondankbare gelovige in de ogen van God?


Ik zie uit naar uw reactie,

Deel deze uitzending: