"Bijna acht jaar geleden kwamen we naast Ina wonen," vertelt Bobbi duidelijk aangeslagen aan Kefah. "Ik was toen zwanger van mijn zoon Brandon. Het klikte eigenlijk meteen tussen ons. Ina maakte echt deel uit van mijn dagelijks leven, we kletsten over alles. Ze was als familie voor me, ze paste vaak op Brandon. Maar nu heeft Ina in Spanje een hartstilstand gekregen. Toen ik het hoorde dacht ik: moet ik deze opname wel doen? Ik wil hier niet de hele tijd zitten janken. Maar toch ben ik vandaag gekomen."

'De dood hoort bij het leven'

Bobbi is niet bang om te sterven. "Ik ben alleen bang voor de dood omdat ik een kind heb. Hem wil ik geen verdriet doen. De dood hoort bij het leven, maar hoe vertel je dat aan een kind van zeven?"

Hersenvliesontsteking

"Toen ik elf was, heb ik hersenvliesontsteking gehad. Zelfs een tweede keer toen ik zestien jaar was. Vier, vijf dagen heb ik op het randje van de dood in coma gelegen, ze hadden mij eigenlijk al opgegeven. Ik zou een kasplantje worden." Maar Bobbi krabbelde wonder boven wonder weer op.

Opruimen

"Een jaar geleden had ik pijnklachten bij mijn borst. Ik heb borstimplantaten, en er bleek heel veel vocht rondom die implantaten te zitten. Dat hebben ze toen weggehaald, maar de klachten bleven. Toen zei de arts: we gaan je nu verder onderzoeken, het zou zo maar een zeldzame vorm van lymfeklierkanker kunnen zijn. Ik was natuurlijk in shock, en kon alleen maar aan mijn man en kind denken. Als reactie ben ik allemaal spullen weg gaan gooien. Want ik dacht: als ik er straks niet meer ben, dan moeten anderen alles opruimen. En er ligt zoveel zooi, ik ben een echte rommelkont. Dat kan ik hen niet aandoen."

Gelukkig bleek het geen kanker te zijn. "Met een operatie zijn mijn implantaten toen verwijderd. Ik vind het nu verschrikkelijk om in de spiegel te kijken. Het is zo confronterend. Niemand weet dit trouwens, jij bent de eerste aan wie ik het vertel. Ik realiseer me terdege dat het ook heel anders af had kunnen lopen."