Nu doorpakken. “Zwem maar van deze naar de andere kant. Dan krijg je een campingdiploma.” “Wat is dat?” bibbert dochterlief. Ja, wat is dat? zie je hem denken. “Je kan het makkelijk”, leidt hij de moeilijke vraag af. “Sterker nog: je kan ook van deze naar díe kant”, wijst hij naar de verste overkant. Hoestend en proestend zwemt ze naar de korte overkant. “Zwem je nu terug?” vraagt vader – z’n dochter tot het uiterste drijvend. “Krijg ik dan een ijsje?”, klinkt het hoopvol. Dat mag. Ze springt in het water en zwemt terug. “Hartstikke goed, moppie”, zegt vader, met een liefdevol tikje op de rug van z’n dochter die na vandaag een dosis zelfvertrouwen én een campingdiploma rijker is.

Als je straks zwemles krijgt en je vindt het spannend, dan moet je gewoon denken: Ik kan dit, God is altijd bij mij

Qua zelfvertrouwen zit het bij mijn kinderen Appie (4) en Jazzy (5) wel goed. Ze voegen daar een stevige dosis geloofsvertrouwen aan toe – dit alles vanzelfsprekend als resultaat van een vlekkeloze, vrome opvoeding. Onder de douche wisselen broer en zus luidkeels hun zwemervaringen van die dag uit. Als jochie van 1 kon het Appie niet gek genoeg in het zwembad, maar inmiddels kijkt hij liever zittend aan de rand de spreekwoordelijke kat uit de minstens zo spreekwoordelijke boom. “Ik kom als de zon er weer is”, belooft ‘ie keer op keer, zonder het waar te maken.

Als Appie trots naar z’n zus in het douchehokje naast hem heeft geschreeuwd hoe hij vandaag voor het eerst zelfs een stukje onderwater durfde, moedigt Jazzy – zonder zwemdiploma – hem nog verder aan. “Als je straks zwemles krijgt en je vindt het spannend, dan moet je gewoon denken: Ik kan dit, God is altijd bij mij.”

Een vader die zó’n engelachtige dochter heeft, heeft geen engelengeduld meer nodig.