"Jij kunt wel vrolijk staan te doen op jouw foto, maar wij maken ons op voor een nieuwe oorlog!” “Welkom in mijn wereld”, mompelt Faith. “Ik bedoel niet zo’n oorlog zoals bij jullie,” blaf ik, “gezellig primitief met speren en kapmessen, maar écht oorlog met atoombommen en raketten! We moeten die wapens ergens van betalen, dus zet ik de ontwikkelingssamenwerking stop: ik wil net het sponsorcontract opzeggen! Eigen volk eerst!” Faith staart me verbijsterd aan. “We moeten investeren in wapens! Dát heeft tenminste effect”, grom ik. “Tenzij jij mij kunt vertellen dat jij het geld dat je krijgt effectiever inzet. Noem maar eens vijf concrete dingen die jij de afgelopen week hebt bereikt.”

Je lijkt wel Elon Musk als je zo praat

“Je lijkt wel Elon Musk als je zo praat”, roept Faith. “Ik heb deze week gelezen, geschreven, gerekend, gespeeld en getekend.” “Hm, klinkt niet erg effectief”, kwaak ik. “Heb je niet iets moois in elkaar gezet wat wij tegen een zacht prijsje bij de Action kunnen kopen. Daar hebben we wat aan!”

Faith denkt na: “Sorry, sponsorpapa. Ik vind stoppen met sponsoren kortzichtig. Het effect daarvan is dat de ongelijkheid alleen maar toeneemt. Het effect daarvan is weer dat wij in gammele bootjes stappen om naar jullie toe te peddelen en volgens mij wil je dat helemaal niet.

Investeer in goede opleiding en eerlijke kansen voor ons, dan verdedig je je beter tegen toekomstige bedreigingen.” Faiths woorden slaan in als een bom. “Je hebt vast weer gelijk”, piep ik. “Wapen ons met kennis en kunde: een effectievere investering is er niet!” zegt Faith en ze glimlacht ontwapenend.