De organisatie Artsen zonder Grenzen meldde deze week dat er bij een bewoner van het Griekse eiland Lesbos corona was vastgesteld. Laat het in godsnaam niet in Moria zijn, was mijn eerste gedachte. 21.000 zielen, dicht op elkaar gepakt, met een lage weerstand, levend tussen huisvuil. En een handvol dokters. Als corona Moria bereikt …

Vanuit de wolken is het een Marklin-maquette met groen-grijze heuvels en dalen bezaaid met bontje vlekjes; vaalrode festivaltentjes, hutjes van plastic en rechthoekige UNHCR-tenten. Alles dicht op elkaar, aan elkaar geregen met een net van smalle modderpaadjes. Blauw-grijze rookslierten trekken over.

Zoom in, dan zie je beweging. Duizenden stipjes krioelen tussen de tenten. Sommige traag en zoekend, anderen snel. Daal verder af en je hoort kinderstemmen, een schelle politiesirene, muziek, getimmer van metaal op hout, vrouwen in gesprek, knetterende vuurtjes, iemand hoest, een mobieltje vraagt om aandacht, bassende mannenstemmen, een zuigeling die voor het eerst huilt.

Thuis met je dierbaren

Je landt op de aangestampte modder en gaat door je knieën. De wind giert door de smalle straatjes. Je gaat zitten voor een tent. Gehurkt met je armen om je knieën geslagen. Het tentdoek klappert. Kinderen schieten rakelings langs je. Eentje is er monster en de anderen vluchten gillend weg. Je denkt aan thuis. Mijn god, wat zou je daar nu graag zijn. Geen bomgeroffel, geen oorlog, thuis met je dierbaren.

Hoog boven het kamp schalt een ouderwetse luidspreker.

‘Blijf thuis’
‘Vermijd fysiek contact met anderen’
‘Houd minimaal anderhalve meter afstand’
‘Heeft u een hoestje en koorts, neem dan contact op met uw huisarts.’

Clusterfuck.

Noot van de redactie:
Toen Rob dit stuk schreef was nog niet bekend wat we nu weten: gisteren brak er tot overmaat van ramp ook nog brand uit in Moria, waarbij twee kinderen omkwamen.

Foto boven:
Kamp Moria op 22 januari 2020. Foto via ANP | ARIS MESSINIS / AFP

Deel dit artikel: