Mijn medestudent keek me verontwaardigd aan: “Sorry hoor, maar dit soort teksten kun je toch niet zingen: ‘Dat God met ons wil spelen en wat betekent dat Hij ons in en uit gaat?’ Ik wist even niet wat ik moest zeggen. Dat heb ik vaker als iemand een radicale mening verkondigt.
Het hoorde bij die fase van mijn leven. Zo zag ik geloofstaal: bedoeld om precies te zeggen hoe het zat. Het kon niet duidelijk genoeg zijn: taal die precies zei wat we geloofden en vooral wat we niet geloofden. Taal die de geloofsruimte afbakent en kadert. Die taal werd op melodie gezet en een keer of wat herhaald. Te vage taal was verdacht, dat klonk als liedboek = gereformeerd (synodaal) = vrijzinnig = hellend vlak = bron van alle secularisatie en kerkverlating.
