Op een vrijdagmiddag zou hij in het ziekenhuis een CT-scan ondergaan om de uitzaaiingen vast te stellen. Die ochtend was er een samenkomst met het bestuur van het Evangelisch Werkverband. Daar werd voor hem gebeden en ontving hij ziekenzalving. De uitslag van de CT-scan die ’s middags werd gemaakt, kwam een week later: er bleken geen uitzaaiingen te vinden. “De arts snapte het beeld niet en deed extra onderzoek,” schreef Eschbach destijds in de nieuwsbrief van het Evangelisch Werkverband. “Ook van dit onderzoek was de uitslag gunstig.”

• Lees ook: Hans Eschbach: 'Nog één rivier, dan ben ik Thuis'

Bij zijn dankbaarheid voelde hij ook verlegenheid. “Je denkt natuurlijk aan al die mensen die ook in zo'n situatie zitten en die niet genezen.”

Tumor

In augustus 2018 bleek Eschbach opnieuw kanker te hebben. Dit keer ging het om een inoperabele tumor aan de alvleesklier. Dankzij een goede palliatieve behandeling kon hij lange tijd nog gedeeltelijk functioneren. Hij scheef in de nieuwsbrief van het Evangelisch Werkverband: “Op dit moment voel ik me nog redelijk, maar het perspectief op herstel is somber. Maar ik weet mij geborgen bij God. Paulus zegt: Als de aardse tent wordt afgebroken, is er een huis in de hemel gereed. Uit die belofte leef ik ook nu! Dank voor alle vriendschap en liefde die ik de afgelopen jaren van jullie mocht ontvangen.
 Als alles goed gaat in je leven is het fijn om te geloven in Jezus Christus als je Heer en Heiland. Als het perspectief verandert, dan is het gewéldig om Jezus te mogen kennen: Hij heeft de dood overwonnen!”

Alleen maar goed

De ziekte dwong hem in de zomer van 2018 al zijn activiteiten neer te leggen. "Het is verdrietig dat ik al mijn verantwoordelijkheden moet neerleggen. Met veel vreugde heb ik de Heer altijd mogen dienen. Nu mag ik mij voorbereiden op de reis naar het Vaderhuis. Het is een spannende en soms moeilijke reis, maar met een heldere bestemming. Als er één ding duidelijk is over het leven na dit leven is het wel, dat wij mogen zijn, waar Jezus is. Dat kan dus alleen maar goed zijn.”

Genade

In december 2018 schreef Hans op zijn Facebookpagina: “Ik moest denken aan een regel in een oud lied: ‘Al wat gedaan werd uit liefde voor Jezus, dat houdt zijn waarde en blijft eeuwig bestaan.’ Wij worden niet gered door onze goede daden. Dat is pure genade, die Jezus ons geeft. Maar God geniet van ons, als we ons inzetten voor Hem, voor Zijn Koninkrijk, voor mensen om ons heen. Hij ziet het, geniet ervan. Als we thuiskomen bij Hem is er vast een dik fotoalbum, dat we samen mogen bekijken: weet je nog wel? Onze daden worden door Hem niet vergeten. Hoe ziet jouw fotoalbum eruit? Misschien kun je er nog een paar mooie pagina’s bij maken?”

Honderden kaarten

In februari 2019 schreef hij op zijn Facebookpagina: “Het wordt moeilijker voor mij om te bidden. Door de morfine dwalen mijn gedachten sneller af. Ik begin te bidden en denk binnen de kortste keren aan heel andere dingen of drijf weg in een droomwereld. Daar baal ik van. Ik moest denken aan Jezus in Gethsemané. Hij is in doodsnood en vraagt z’n leerlingen met Hem te waken. Maar ze vallen in slaap. Jezus zegt: ‘Konden jullie niet eens één uur met Mij waken?’ (Matt. 26:40) Nou, een uur bidden lukt mij dus niet meer. Moet ik me nu schamen? Nee! Vandaag las ik Lukas 5:17vv. Jezus is in Kapernaüm en er gebeuren fantastische dingen. ‘De kracht van de Heer was werkzaam in Hem, opdat Hij zieken zou genezen.’ Die kracht was er dus blijkbaar niet elke dag. Vergelijk dit vers maar met Markus 6:4-6, waar staat dat Jezus er nauwelijks wonderen kon doen door hun ongeloof. Ongeloof: zou dat ook ons probleem kunnen zijn? […] Mijn kracht wordt minder. Mijn concentratievermogen ook. Maar als ik rondkijk in onze huiskamer, staan daar bloemen op de tafel en liggen er honderden kaarten op tafel van mensen die meeleven en voor mij bidden. Mijn computer stroomt over met bemoedigingen. Wat een zegen: als ik verlamd ben, zijn er anderen die het van me overnemen, die het voor me opnemen bij God.”

Nog één rivier

Kort daarna liet Eschbach aan Visie weten: "Het lied Nog één rivier, dan zijn we thuis is me tot troost geweest. Dus ik wil loslaten in het vertrouwen dat ik vastgehouden zal worden."