“Vraag mensen waar zij waren op 4 januari 1997 en ze weten het,” grijnst Klasina terwijl ze haar ijzers onderbindt. “Tweehonderd kilometer lang over Friese meren schaatsen, met overal enthousiaste mensen langs de kant: dat heeft iets magisch. Ik vind het een wonder.”

Klasina Seinstra: 'Ik was stikzenuwachtig voor de Elfstedentocht van 1997'

Ze kan zich die ‘mooiste dag van haar leven’ nog heel helder herinneren. Er ging van alles door het hoofd van de toen 28-jarige schaatser, toen zij drie kwartier tussen de mannen stond te wachten in het startvlak. “De wedstrijd, wat ik kon verwachten, dat ik überhaupt mócht rijden. We werden omringd door camera’s en pers. Ik was stikzenuwachtig, maar ik was er ook klaar voor en ging voor de winst.”

“De eerste twee, drie uur schaats je in het duister en zie je geen hand voor ogen. Overal om me heen hoorde ik geluiden van andere schaatsers, maar ik had geen idee waar de dames zich bevonden. Al je zintuigen staan op scherp. Ik droeg een skibril met gele glazen, waardoor ik scheuren in het ijs iets beter kon zien.”

Je moet er hard voor trainen, dus je moet er ook een hoop voor laten

Klasina maakte haar eerste slagen op het ijs als jong meisje. “Ik kom uit een gezellig, sportief arbeidersgezin, met drie oudere zussen tegen wie ik moest opboksen. Dat verklaart misschien wel mijn fanatisme. Op de lagere school deden we ’s winters vaak wedstrijdjes op natuurijs. Iemand aan de kant zag mijn zus en mij schaatsen en zei: ‘Die twee kunnen goed schaatsen, die moeten op les.’ Dus gingen we op les. Mijn zus haakte af rond haar zestiende. Je moet er hard voor trainen, dus je moet er ook een hoop voor laten.”

Kat- en muisspel met Gretha Smit

Halverwege de tocht der tochten in 1997 is het haar man Henkjan die Klasina met een klein krijtbordje aan de kant van het ijs laat weten dat ze onder de vrouwen degene is die helemaal vooraan schaatst. Na een spannend kat- en muisspel met Gretha Smit over de Bronkevaart, sprint Klasina als eerste vrouw over de finish. In die tijd is er nog geen aparte categorie voor vrouwen, dus is er voor haar geen krans. Ze duikt bij winnaar Henk Angenent op het podium en samen maken ze een feestje. “Dat er voor vrouwen geen krans was, vond ik toen helemaal niet erg. De winst was al genoeg voor mij. Vijfentwintig jaar later maak ik door die winst nog steeds leuke dingen mee.”

Dat de Elfstedenvereniging terugkwam op een oud besluit ontroerde mij

Toch deed het haar iets, toen ze afgelopen januari werd verrast door de voorzitter van de Vereniging de Friese Elfsteden. Samen met Lenie van der Hoorn en Tineke Dijkshoorn, de eerst gefinishte vrouwen van 1985 en 1986, werd Klasina alsnog gehuldigd als winnaar. Haar naam werd toegevoegd aan het monument De Elfstedenrijder, haar foto prijkt op het beroemde Elflstedenbruggetje in Bartlehiem en op de Wall of Fame van de Elfstedenhal. “Dat was echt een droom. Dat de Elfstedenvereniging terugkwam op een oud besluit en onze naam ook op die sokkel vereeuwigde, ontroerde mij. Het voelt als een stukje erkenning voor alle vrouwen in deze sport.”

Op het moment dat er natuurijs is, stopt alles, dat geldt niet alleen voor de Friezen

Klasina vertelt over  Op het moment dat er natuurijs is, stopt alles. Dat geldt niet alleen voor de Friezen, maar voor alle Nederlanders. De mobieltjes verdwijnen in de tas en iedereen stapt het ijs op om te schaatsen en te genieten. De belevenis, het feest en de magie van zo’n waanzinnige tocht op natuurijs: dat gun ik mijn rijdsters. Maar ook het publiek, de pers en de rest van Nederland. Misschien gebeurt het deze winter wel. Ik hoop het zo. Ik gun iedereen weer een Elfstedentocht.”

Bekijk hier een deel van het interview met Klasina Seinstra

Griëtte ontbeet eerder dit jaar met strafrechtadvocaat Veerle Hammerstein. Lees haar verhaal: ‘Achter elk strafbaar feit zit een verhaal’

Interview: Griëtte Vonck
Tekst & video: Charlotte van Egmond
Visagie: Vivi Christin
Styling: Roos Eldering
Foto: Jeannine Rijsdijk