"Wat heb ik gesparteld," blikt ds. Hans Eschbach – voormalig directeur van het Evangelisch Werkverband – terug. "Met zwemles werd ik ooit in het diepe gegooid. Doodsbang stond ik te wachten op wat komen ging. Achteraf was die angst niet nodig, want de instructrice zwom mee om me te begeleiden. Van zwemmen kwam echter weinig terecht. Ik klemde me aan haar vast. Doodsbenauwd om los te laten en te verdrinken. Zwemmen is nooit mijn favoriete sport geworden."

Perspectief

Het is precies die herinnering die bovenkomt als Eschbach denkt aan zijn proces van afscheid nemen. "Ik ben ernstig ziek en moet leren loslaten om te ontdekken dat ik word vastgehouden. Dat is voor mij moeilijk. Maar," zegt hij erbij, "ik leef met een fantastisch perspectief. Als deze aardse tent – mijn lichaam – is afgebroken, zal er voor mij een plaats bereid zijn in het huis van de Vader. Dat verzekert Jezus mij in Johannes 14. Zo’n perspectief maakt dat je verlangend en nieuwsgierig kunt uitzien naar dat moment van ‘overgang’: hoe zal het zijn om ‘Thuis’ te komen?"

De Trooster

Voor zijn vrouw en familie is dat perspectief anders. "Dan gaat het over het ‘zonder mij verder moeten’," zegt Eschbach. "Er zal straks een gat zijn. Daarom ben ik zo blij dat de Heilige Geest van God in de Bijbel wordt aangesproken als de ‘parakleet’: Degene die erbij wordt geroepen, de Trooster. Mijn vrouw en kinderen staan er niet alleen voor. Hij staat naast hen om te helpen. Het is verdrietig en naar, maar, zoals het lied zingt: Ga niet alleen door het leven, die last is U te zwaar. Laat Eén u sterkte geven. Ook voor hen geldt: ‘Ik zal er zijn.’"

Gods doel

Hans Eschbach heeft vaak mensen uitgedaagd om te leven vanuit de ‘stip’ aan de horizon. Wat is het doel van je leven? Waar ga je voor? Hij vertelt: "Onlangs vroeg ik een jonge christen: ‘Wat geloof jij dat Gods doel voor jouw leven is?’ En: ‘Welke stappen moet jij vandaag zetten om dat doel te bereiken?’ Als ik terugkijk in mijn leven, is er diepe dankbaarheid voor alle avonturen die ik heb mogen beleven met God en met de mensen om mij heen. Daarom vraag ik hun niet te kijken naar het gemis, maar naar wat bereikt is."

De verdrietrivier

Aan de mensen om hem heen heeft Eschbach twee dingen gevraagd. "Als eerste: laat dankbaarheid overheersen. C.S. Lewis schreef dat verdriet een ‘bijproduct’ is van geluk. Dankbaar voor al het geluk in ons leven, ga ik nu door de ‘verdrietrivier’ naar de overkant. En nog steeds ben ik regelmatig bang voor dat water. Ook al weet ik dat ik niet zelf hoef te zwemmen. Verdriet mag. Het is een legitieme emotie. Maar ze mag niet de boventoon voeren. Want ons leven is met Christus geborgen in God. We zijn veilig in Jezus’ armen."

Tijd en kwaliteit

Als tweede vraagt Eschbach om gebed voor tijd en kwaliteit van leven. Hij legt uit hoe hij op een zomerse zondag voorging in een kerkdienst op Urk, waar in de consistoriekamer werd gesproken over een vrouw met alvleesklierkanker. Zij was binnen zeven weken overleden. "De volgende dag moest ik naar het ziekenhuis voor de uitslagen van mijn onderzoeken. De specialist zei: ‘Meneer, we hebben een tumor op de alvleesklier gevonden.' Wat er toen door me heen ging...! De eerste maanden was ik vreselijk ziek. Maar daarna mocht ik opknappen, mede door het gebed van veel mensen die baden voor mij om tijd en kwaliteit van leven. Inmiddels zijn we zeven maanden verder. Dank aan God voor dat verhoorde gebed."

Nog één rivier

"Het lied Nog één rivier, dan zijn we thuis, van Matthijn Buwalda, is me daarbij tot troost geweest," besluit Eschbach. "Dus ik wil loslaten in het vertrouwen dat ik vastgehouden zal worden."