“Op de Jongerendagen was ik gespannen. Toen een journalist me eens vroeg waarom, heb ik hem gezegd: ‘De Here God heeft vandaag tienduizenden jongeren aan mij toevertrouwd. Jongeren die verloren kunnen gaan, maar ook behouden kunnen worden. Zou ik dan niet gespannen zijn?’ Om me voor te bereiden ging ik altijd een aantal dagen in de stilte. Dan bad ik om een voorbeeld en een boodschap. En God gaf dat. Maar dat was niet vanzelfsprekend. Het gebeurde ook een keer dat ik geen boodschap ontving. Toen ben ik het podium op gegaan en heb gezegd dat ik geen boodschap had. Na drie minuten heb ik het podium weer verlaten. Als God het niet gaf, was er niets.

De eerste Jongerendag was in Groningen. Daar waren 2000 jongeren. Dat groeide uit tot 50.000 jongeren in de Arena. Dat is wat God kan doen. De laatste keer dat ik op een Jongerendag sprak, werd ik na de toespraak door de opnameleider naar het restaurant van de Arena gebracht. Daar was de burgemeester, die mij toesprak en mij bevorderde tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Dat had de EO geregeld. De EO is heel goed voor mij geweest. Maar mijn grootste dankbaarheid gaat uit naar God. Daarom zeg ik hetzelfde als de oude Jakob: ‘God, die mij als herder geleid heeft, mijn leven lang tot op deze dag’ (Genesis 48:15).”