‘Het gemis is er alle dagen, maar met de feestdagen nog net iets meer’
Een gesprek met Astrid over ziekte, geloof en de kracht van Pasen
Leestijd: 5 min
Yerèll wordt geboren en later blijkt dat hij een stofwisselingsziekte en een moeilijk instelbare epilepsie heeft, waardoor hij al jong veelvuldig in het ziekenhuis ligt. Zo ook tijdens Pasen in 2005. Hij is dan 9 jaar. Dit keer is de situatie erg kritiek en de artsen denken dat zijn einde nabij is. Toch wordt Yerèlls toestand na een aantal uur stabieler en heeft hij daarna nog zeven jaar geleefd. Daar is zijn moeder Astrid heel dankbaar voor.
Cruciale situatie
‘’Die Pasen was gewoon heel bijzonder en vergeet je je hele leven lang niet meer’’, glimlacht Astrid van Eck-Wijngaarden. Ze was regelmatig met haar zoon in het ziekenhuis te vinden. ‘’Want als zijn situatie escaleerde, konden we niet thuisblijven. Dan moest Yerèll opgenomen worden.’’ Op Eerste Paasdag 2005 werd Yerèll wederom opgenomen, omdat zijn situatie opnieuw zorgelijk was. Astrid herinnert het zich nog als de dag van gisteren. ‘’Ik had thuis geslapen en was vroeg weer in het ziekenhuis’’, vertelt ze. ‘’Yerèll had een zware epileptische aanval en er moesten allerlei doctoren bijkomen.’’ Het team ging hard aan het werk, want zo’n aanval kon best 3 à 4 uur duren. ‘’De arts vertelde mij dat het er niet goed uitzag. Hij zei dat ik de mensen thuis kon bellen, omdat het niet meer goed zou komen.’’
