Bert van Leeuwen gaat met acht stellen in gesprek over verschillende thema's zoals verslaving, rouw, PTTS en seksualiteit.  Aflevering 4 gaat over rouw. Hoe houd je elkaar vast wanneer je een kind verliest? André en Marleen vertellen hun verhaal.

André en Marleen zijn de trotse ouders van twee kinderen: zoon Niek en dochter Lonneke. Lonneke komt als prematuurtje ter wereld na 29 weken zwangerschap. Ondanks de slechte start groeit Lonneke op tot een levenslustige, gezonde tiener. Het leven lacht haar toe. Tot die fatale dag van 18 december 2015.

Politie
“Het was vrijdagmiddag, de kerstvakantie was begonnen en Lonneke was die dag op de fiets onderweg van school naar huis,” vertelt André. Ik was aan het werk in een autobedrijf, vlak bij de plek van het ongeluk. Ineens stonden er twee politieagenten voor mijn neus. Er schoot van alles door mijn hoofd. Wellicht had ik die middag bij het heen en weer rijden met de auto’s voor het bedrijf iets niet helemaal goed gedaan? Ik maakte nog een grapje en zei: ‘u komt toch niet voor mij, heb ik iets verkeerd gedaan?’ Al snel bleek dat ze wel degelijk voor mij kwamen. Het alles had te maken met onze dochter Lonneke.”

Lonneke blijkt te zijn aangereden door een auto. Ze wordt ter plekke gereanimeerd en in kritieke toestand overgebracht naar het ziekenhuis.

Hersendood
“In het ziekenhuis kwamen er twee artsen naar ons toe,” vervolgt Marleen. “‘Is ze dood?’ vroeg ik direct? ‘Nee, ze is niet dood, maar ze gaat dit ook niet overleven’. Lonneke bleek bij aankomst in het ziekenhuis al hersendood te zijn.”

André, Marleen en Niek mogen afscheid gaan nemen van Lonneke. “Je zag eigenlijk niets aan haar,” herinnert Marleen zich. “Haar gezicht was iets opgezet. Om haar heen allerlei apparatuur; ze werd kunstmatig in leven gehouden. Op dat moment voelde ik het gewoon. Dit is het. Dat gevoel is lastig uit te leggen, het voelt als een soort grens tussen leven en dood, tussen verdriet en geluk, liefde en kwijtraken. Dit is het. En dat hakte erin, het was zo definitief! Op het moment dat we bij haar zaten gebeurde er iets bijzonders. Hoewel ze klinisch dood was, liep er uit beide ogen een traan. Ik heb haar tranen gedroogd en gezegd: ‘jij hoeft niet te huilen meisje, dat doen wij wel voor jou.’”

Lonneke overlijdt dezelfde dag op 16-jarige leeftijd.

'We gaan hier niet aan onderdoor'
Marleen: "Het wordt zwart. Alles is zwart op het moment dat je je kind kwijtraakt."
André: “We zeiden tegen elkaar als een soort belofte: ‘We gaan hier niet aan kapot. We gaan hier niet aan onderdoor.’”

Relatietherapeut Julie Sharon geeft in de podcast ‘Hart tegen hart’ tips aan stellen die door een heftige periode gaan. “Ieder rouwproces is anders”, legt Julie uit. “De kunst is om dit van elkaar te accepteren. Je hebt allebei je eigen manier van rouwen. Geef aan wat je van de ander nodig hebt, en heb respect voor de rouw van de ander. Spreek het uit, sta open voor elkaar. De wereld om je heen begrijpt jou niet, maar jullie hebben als partners hetzelfde meegemaakt.”

Hetzelfde pad
“Wij liepen samen als stel hetzelfde pad, maar soms ging de één rechts, en de ander linksaf,” zegt Marleen. “André beet zich heel erg vast op de schuldvraag, op de rechtszaak, hij gaf ruimte aan zijn boosheid. Ik begreep niet dat er bij hem zoveel nadruk op die rechtszaak lag en voelde me verdrietig en verloren. Hij wilde de plek van het ongeval zien, haar fiets zien, de auto, en ik dacht alleen maar: daar krijg je Lonneke niet mee terug. Toch bespraken we wel alles met elkaar.”

“Dat is de kracht van een sterke relatie,” voegt Julie toe. Het zogenaamde 'huis' van deze relatie is stevig omdat het muren heeft van commitment en vertrouwen. André en Marleen hebben dit naar elkaar uitgesproken: ‘wij gaan hier niet aan onderdoor, wij gaan hier doorheen komen en houden elkaar vast.”

André en Marleen zijn actief bij OOK, Ouders Overleden Kind. Wat dit voor hen betekent, vertellen ze ook in de podcast Hart tegen Hart.