Waarom is nee zeggen soms zo lastig?
Nee verkopen roept vaak angst op voor de reactie van de ander. Wat zal hij of zij wel niet denken? Of: nu stel ik die ander teleur. Een nee te horen krijgen, maakt ook dat veel volwassenen zich afgewezen voelen. En allerlei leugens ploppen op in je hoofd. Maar word je feitelijk afgewezen, of is dit enkel jouw gevoel? 

Nee als grens

Wat als een nee tegen de ander een ja tegen jezelf is? Jij bent net zo veel waard als die ander. Dus waarom zou jouw nee niet gehoord mogen worden? Ik geloof dat God niet voor niets in Zijn Woord zegt dat we de ander moeten liefhebben als onszélf. Een nee is soms oké. Een nee geeft een grens aan. Jouw grens. 

Sterke volwassenen

Als we over twintig jaar sterke volwassenen willen hebben die de ander liefhebben als zichzelf, moeten onze kinderen hierin worden opgevoed. Een kind moet leren dat het nee mag zeggen. Het hoeft niet altijd ja te zeggen wanneer het geen zin heeft om te spelen met een klasgenoot. Als ouder geneer je je er misschien voor, maar het is juist sterk dat een kind zijn of haar grens aangeeft. Daarnaast is het aan ons als opvoeders de taak om ons kind het nee van de ander te leren accepteren. Iemand mag nee tegen jouw vraag zeggen. Op deze manier oefent een kind al met nee zeggen en nee te horen krijgen. Daarnaast is het heel gezond voor een kind om ook van ouders af en toe nee te horen. Het geeft een grens aan. En die grens biedt houvast en geeft een veilig gevoel. Misschien niet direct, want een nee verkopen is niet altijd feest, maar op de lange termijn wel. 

Een kind dat thuis leert omgaan met nee zeggen en nee ontvangen, zal als volwassene gezonde keuzes gaan maken. Keuzes gebaseerd op ‘wat wil ik in deze situatie?’, in plaats van ‘wat zal de ander ervan vinden?’ En dan voelt een nee ineens heel oké. 

Beeld: Shutterstock