‘Hij kon niet accepteren dat ik ook een eigen leven wilde leiden’

Lang accepteerde ik de hiërarchie om de lieve vrede te bewaren, maar toen ik oppas ging regelen om toch te kunnen sporten, begonnen de ruzies. Hij kon niet accepteren dat ik ook een eigen leven wilde leiden. Voor mijn gevoel heb ik alles gedaan wat in mijn macht lag om ons huwelijk te redden, maar toen hij op gegeven moment nog steeds niet wist of hij huwelijkstherapie wilde accepteren, was mijn grens bereikt. 

Perfecte plaatje

Achteraf heb ik misschien te makkelijk gezegd: we stoppen ermee. Maar toen stond ik er zo alleen voor. Ik was eenzaam in ons huwelijk. Een rotgevoel. Ik was er, samen met ons kind, voor het perfecte plaatje. Maar toen ik na de bevalling niet meer de oude werd qua figuur, was ik zelfs daar niet goed genoeg voor. Daarbij was hij veel weg. Ik kon niet meer vertrouwen op zijn trouw.

Burn-out

Na de scheiding ben ik in een burn-out beland. Een periode waarin ik letterlijk de tijd kreeg om de Bijbel te lezen. Ik ontdekte dat ik er niet alleen voor stond. Ik kon opeens al mijn gedachten en gevoelens delen met God en hoefde mij niet te schamen. Als ik dat eerder had geweten, had ik waarschijnlijk harder voor ons huwelijk geknokt. God vraagt ons trouw te blijven aan onze eerste partner, dat wordt nog steeds pijnlijk duidelijk als ik naar onze zoon kijk, hoewel je voor een relatie alsnog twee mensen nodig hebt. 

‘Wij zijn ontrouw geweest, maar Hij blijft trouw’

Ik zie onze scheiding dan ook echt als falen, als zonde. Maar toen ik werd gedoopt, mocht ik die zonde van mij af laten spoelen. Inmiddels ben ik hertrouwd met een eveneens gescheiden man. Of dat Bijbels is, vonden wij een heel moeilijke vraag. Samen met vrienden hebben we om Gods leiding gevraagd. In 2 Timotheüs 2:11-13 vonden wij een antwoord. Wij zijn ontrouw geweest, maar Hij blijft trouw. In de gebrokenheid schenkt Hij liefde.”   
 

Lees ook: Jannie verloor haar vrienden door de scheiding