Jarenlang heb ik in de kerk gezeten en vaak vrij gedachteloos liedjes meegezongen. Psalmen, oud berijmd, met voor mij vaak onbegrijpelijke teksten (wat is in vredesnaam ‘kortstondig ongeneugt’), zo vaak gezongen dat ik ze vanbuiten ken. Later breidde het arsenaal zich uit: gezangen, opwekking, Sela. Vaak gaan die liedjes over dood, sterven, loslaten, eeuwigheid. Als je midden in het leven staat, zing je er makkelijk overheen, is het bijna gratuit. Maar al te vaak maakte ik de aanbidding (of zoals dat in de kerk van mijn jeugd heette: het zingen) maar nauwelijks mee. Ik voelde me soms beschaamd dat ik niet echt meende wat ik zong, en maar gedachteloos meeblèrde. Waarom zou je dan toch meezingen?

Nou, om het soort momenten als het sterfbed van mijn schoonvader. Je moet er toch niet aan denken dat je die dagen had moeten vullen met André Hazes of Mieke Telkamp? De liedjes die ik uit mijn hoofd ken, krijgen ineens een betekenis en diepte die ongekend is. Oude psalmen die blijkbaar niet voor niets al eeuwenlang gezongen worden: ze geven woorden en klank aan dat wat bijna niet onder woorden te brengen is.

Het gezin van mijn schoonvader heeft leren zingen en dat was te horen in de dagen voor zijn overlijden. “We moeten niet te mooi zingen, anders denkt hij dat hij al in de hemel is”, werd er gegrapt. Er werd een nieuw lied ingezet, iedereen zong mee.

Dus blijf gewoon, desnoods gedachteloos, meezingen met die liedjes in de kerk. Fijn als je ze vanbuiten kent voor het moment dat jij iemand de hemel in moet zingen.