Uit eigen ervaring weet Jeroen hoe moeilijk dat kan zijn. “Ik ben geadopteerd uit Colombia en werd gepest op de middelbare school. Ik hoorde nergens echt bij en voelde me daardoor vaak een buitenstaander.”

Uitgaan en drank

Mede door zijn adoptie en pestervaringen voelde hij zich vaak onzeker en eenzaam. In zijn tienerjaren probeerde hij dat te compenseren met uitgaan en drank, ‘gewoon’ om ergens bij te horen. “Gelukkig heb ik later mooie vriendschappen opgebouwd, maar die jeugdervaringen zijn me altijd bijgebleven. Ik zou in die tijd veel hebben gehad aan een organisatie die me op sleeptouw had genomen.”

Flinke verandering

Jeroen groeide op in een klein Brabants dorpje, waar het rustig en veilig was. Maar de overstap naar de middelbare school bleek een flinke verandering. “Plotseling voelde het leven een stuk minder warm en beschermd. Op mijn school gebeurde van alles: van roken tot drank en drugs. Ik was een beetje een meeloper en vloog weleens uit de bocht, om maar aansluiting te vinden. Maar eigenlijk viel ik mijn hele middelbareschoolperiode buiten de boot. Pas toen ik naar het mbo ging, veranderde dat langzaam.”

Ik wilde iets doen waarmee ik anderen écht kon helpen

Wat maakte dat je je niet helemaal op je plek voelde?

“Dat is lastig precies aan te wijzen. Ik was altijd heel nieuwsgierig en druk, misschien week ik daardoor gewoon wat af. Bovendien voelde ik me vaak net een beetje anders dan de rest. Dat lag denk ik vooral aan mezelf; ik wilde heel graag aardig gevonden worden en deed soms wat geforceerd mijn best om erbij te horen. Door mijn adoptie had ik misschien ook wat meer de neiging verbinding te zoeken.”

Gewoon wat verlegen

Uiteindelijk besluit Jeroen een stichting op te richten om jongeren met elkaar in contact te laten komen. “Ik wilde iets doen waarmee ik anderen écht kon helpen, van betekenis kon zijn voor anderen. Vanuit die gedachte is zo’n acht jaar geleden Avondje Uit ontstaan, inmiddels uitgegroeid tot een organisatie met vier medewerkers.”

Gemiddeld komen er zo’n tien jongeren per keer af op de uitjes die Jeroen en zijn team organiseren. In totaal hebben al meer dan duizend jongeren en jongvolwassenen meegedaan.

“We zijn begonnen in Tilburg. Inmiddels hebben we ook community’s in Den Bosch en omgeving. Iedereen die behoefte heeft aan sociale contacten is welkom, van jongeren met autisme of een licht verstandelijke beperking, tot wie gewoon wat verlegen is. Het leuke is dat er dus echt heel verschillende mensen op afkomen.”

Wat drijft jou om dit met zo veel passie te doen?

“Wat mij echt drijft, is het bij elkaar brengen van mensen op een veilige plek, waar mensen helemaal zichzelf kunnen zijn. Ik was eerder ‘maatje’ van een jongen met autisme en merkte hoe waardevol zulke ontmoetingen zijn. Het draait voor mij niet alleen om het organiseren van activiteiten, maar om dat gevoel van erbij horen, gezien worden. Ik haal er veel voldoening uit. Elke dag leer ik meer over mensen, de aansturing van een team en het opbouwen van een organisatie. Voor mij is het meer dan werk – mijn passie.”

Eigenlijk kan iedereen wel een beetje verschil maken

Oranjefonds

“Het hoogtepunt tot nu toe? Onlangs ben ik als oprichter van Avondje Uit geselecteerd voor een driejarig groeiprogramma van het Oranjefonds. Uit driehonderd aanmeldingen zijn dertig organisaties uit het hele land geselecteerd, die het Oranjefonds de komende jaren ondersteunt om verder te groeien. Het certificaat wordt uitgereikt door de koning en koningin.”

Verschil maken

“Mijn boodschap is eigenlijk simpel”, besluit Jeroen. “Kijk eens om je heen en vraag je af of je iets kunt betekenen voor mensen die zich eenzaam voelen. Dat kan in het klein, door bijvoorbeeld vaker langs te gaan bij een buurvrouw, of je kunt vrijwilliger worden bij een organisatie zoals Avondje Uit. Eigenlijk kan iedereen wel een beetje verschil maken en zo het leven voor anderen nét wat plezieriger maken.”

Wie kent mij nog?, woensdag 24 september, 22.20 uur, NPO 2

Tekst: Lynn den Hartog