Jurjen ging voor in kerken, leidde zijn eigen bedrijf en sprak in 2014 op de EO Jongerendag. Hij was gelukkig getrouwd en gezegend met drie kinderen. Maar aan die zorgeloosheid kwam in december vorig jaar abrupt een einde.

Soort coma

Op zijn website schrijft Jurjen in een blog: “Op 5 december vorig jaar werd mijn leven behoorlijk op zijn kop gezet. Ik had die weken ervoor al toenemende hoofdpijnklachten en was daarvoor al diverse keren bij de huisarts geweest. Te druk, rustiger aan doen was het advies. Maar ondertussen bleek het niets met drukte te maken te hebben… Er was een klein goedaardig gezwelletje in mijn hoofd gaan groeien van nog geen centimeter groot die de hoofdpijn veroorzaakte. Die bleef onopgemerkt, totdat ik in een soort coma raakte en mijn vrouw mij zo vond. Na een razendsnelle actie, en een hersenoperatie in het ziekenhuis waarbij dit gezwelletje op zich succesvol werd verwijderd, werd de schade duidelijk…”

Ik was een soort zombie en kon niets meer zien

Wat was de schade?
“Ik was echt een soort zombie, die helemaal niets meer wist. Ik wist niet meer dat ik getrouwd was, ik kon geen informatie vasthouden. Bovendien kon ik niets meer zien.
Over de prognose durfden de artsen niets te zeggen. Gelukkig hebben hersenen het bijzondere vermogen zichzelf te herorganiseren, dus hoop ik dat ik op een punt kom dat ik in elk geval zelfstandig kan leven. Maar die zekerheid heb ik niet. Wel merk ik dat ik in de afgelopen drie maanden al een enorm herstel heb doorgemaakt. Zo kan ik het scherm van mijn telefoon weer goed zien en berichtjes lezen. Wat voor mij een soort doorbraak was, is dat ik gisteren in het zwembad voor het eerst de zwembadrand kon zien. Van dat soort kleine verbeteringen moet ik het hebben, en ik hoop dat het doorzet. Maar mijn volledige herstel kan wel twee jaar duren.”

Alleen maar dood

In zijn blog schrijft Jurjen verder: “Ik zit letterlijk op slot in mijn eigen wereld. De wanhoop die dat bij mij losmaakte, maakte zelfs dat ik op een gegeven moment alleen maar dood wilde. Ik wilde niet meer verder op deze manier. Gelukkig is dat inmiddels dankzij het gebed en de zorg van superlieve mensen om mij heen wel anders. Ik ben gemaakt voor het leven! Daar wil ik iets van maken! Maar je kunt je misschien voorstellen door wat diepe dalen ik gegaan ben.”

Ik strek mij uit naar nieuw leven en genezing

‘Papa is ineens weg’

Doordeweeks verblijft Jurjen in een revalidatiecentrum, in de weekenden is hij thuis. Vooral voor zijn gezin is dit ingrijpend. “Papa is ineens weg. Bovendien kookte ik veel en draaide ik 100% mee in het huishouden. Dat moet mijn vrouw nu allemaal alleen doen.”

Tijdens de Jongerendag 2014 sprak je over het thema ‘One’, over eenheid met God en met elkaar. Heb je de afgelopen periode iets van die eenheid ervaren?
“Ja, ik ben enorm bemoedigd door hoe de kerk om mij heen staat. In deze 3 maanden heb ik nog geen dag geen bezoek gehad. Ik vind het ronduit ontroerend dat er een enorme gemeenschap van mensen om mij en mijn vrouw heen staat. Heel gaaf."

Gebrokenheid van de schepping

“Richting God heb ik wel geworsteld,” zegt Jurjen eerlijk. “Er is veel gebeden en ik heb mij ook heel erg uitgestrekt naar genezing. Als die dan uitblijft, worstel ik wel met de vraag hoe het dan werkt. God zegt in Zijn Woord, in Jakobus 5 vers 14 bijvoorbeeld, dat zieken zullen genezen als er voor hen gebeden wordt. Dat heb ik nog niet aan den lijve ondervonden. Dan is het best een worsteling om Hem te blijven vertrouwen. Al is het natuurlijk herstel natuurlijk ook van God.
Tegelijk denk ik: dit is de gebrokenheid van de schepping. Mensen worden ziek, overlijden soms. En daar zullen we nooit een antwoord op krijgen. Het daagt me uit om continu dicht bij God te blijven en op Hem te blijven vertrouwen. Maar het zijn geen makkelijke vragen.”

In een blog schrijf je: “Mijn leven liep op rolletjes, ik was lekker bezig in mijn bedrijf, actief in een fijne kerk, een happy gezin met gezonde kinderen en een hele lieve vrouw.” Voelt deze situatie alsof je bent stilgezet door God?
“Je wordt stilgezet. Maar of dat door God is, weet ik niet. Ik geloof niet dat het Gods wil is dat ik ziek werd. Maar hij kan het wel gebruiken om mij stil te zetten. Ergens is die afhankelijke positie heel erg leerzaam. Daarmee leer ik nederigheid te beoefenen. Ik was zelfstandig, had het allemaal voor elkaar. En in één keer ben ik zo compleet afhankelijk van de zorg van anderen, dat ik me ook over moet geven aan de zorg van God.”

Beeld: Ruben Timman