Ook Annemarie en Ilse zelf zijn al jaren aan het koor verbonden. Gepassioneerd vertellen ze dat Repeat zoveel meer is dan alleen zingen en repeteren. Ilse: "Laatst verhuisde een koormaatje. Dan komen we in het weekend even helpen klussen of schilderen. Maar we zijn er ook met feestjes of juist wanneer er minder leuke dingen gebeuren. Het voelt als een grote vriendenclub. Het zingen bindt ons, maar daarnaast zien we elkaar ook veel." Annemarie vult aan: "Het zijn mensen met wie je gewoon een diepe klik hebt. We hebben zelfs leden die eigenlijk niet meer altijd de energie kunnen opbrengen om te studeren voor de repetitie. Maar ze willen de groep niet missen, dus blijven ze tóch studeren om bij het koor te kunnen blijven."

Een stap omhoog

Ambitieus is de groep ook. In 2016 stapten de koorleden af op een professionele dirigent, met als doel hogerop te komen. Annemarie: "We zeiden tegen elkaar: 'We hebben een ambitie en gaan een professional zoeken die ons daarbij kan helpen.' Maar toen ik Juliette Dumoré belde, hield ze de boot af. Ze had niet genoeg tijd en woonde te ver weg… Even later belde ik opnieuw: 'Ken jij niet iemand in jouw netwerk? We zoeken iemand naast onze regisseur Richard Sprokkereef en we willen niet zomaar iemand.'"

Juliette besloot tóch een keer langs te komen. Het klikte: "Ze kwam, zag en overwon. We hingen aan elkaars lippen." In de jaren die volgden leerde ze de koorleden veel nieuwe technieken: "We waren best een braaf koortje, maar zij heeft ons geleerd om buiten de lijntjes te kleuren. Ook leerden we van Juliette hoe emotionele haakjes helpen om een nummer beter over te brengen. We kunnen ons publiek raken én vermaken. Het komt regelmatig voor dat mensen bij ons optreden in tranen zitten."

'Muziek is geen wedstrijd'

Toen Repeat de vraag kreeg of ze wilden meedoen aan Zing! was bijna iedereen meteen enthousiast. Ilse: "Ik was een van de mensen die licht twijfelde. De reden daarvoor? Muziek is super persoonlijk. Wat vind je mooi? Wat vind je niet mooi? Wat raakt je? Wat raakt je niet? In die zin vind ik muziek geen wedstrijd. Ik dacht: 'Het is appels met peren vergelijken'. Kunnen we wel goed genoeg laten zien wat we kunnen en wordt dat ook gewaardeerd? Maar ik ben super blij dat 95% van de koormaatjes zei: 'Dit gaan we doen'."

Blije kinderen in een snoepwinkel

Het tweetal kijkt met warme gevoelens terug op de opnames, die eerder dit jaar plaatsvonden. Annemarie: "We hebben veel tijd en energie in dit project gestoken. Kwaliteit staat bij ons hoog in het vaandel. Als we het doen, doen we het 'des Repeats'. Dat betekent: het moet goed zijn. We hebben echt alles op alles gezet.

De opnamedag was een feestje. Je gaat met veertig blije mensen op pad om datgene te doen wat we allemaal zo ontzettend graag doen. Het was een lange dag – met veel wachten – maar superleuk en fantastisch georganiseerd."

Ilse: "De gemiddelde leeftijd in ons koor ligt tussen de 45 en 55 jaar. Maar het gekke is dat we er op zo’n moment uitzien als een stel blije kinderen in een snoepwinkel. Het is zo’n schoolreisje-vibe. Vooral het moment nadat we ons nummer hadden gezongen, was heel speciaal. We waren als groep zo 'samen'. We liepen van de set terug naar de backstage ruimte en waren allemaal zó blij met wat we hadden laten zien. Of het de allerbeste versie was, weet ik niet. Dat moeten we zelf ook terugzien. Maar we waren zó blij met wat wij hadden overgebracht en verteld. We stonden arm in arm in een kring en het enige wat we konden uitbrengen was: 'Wauw! Wat nu de uitslag ook is, maakt niet meer uit. Wij hebben kunnen laten zien wat we als Repeat kunnen en waar we voor staan.' Voor mij was dat het allermooiste moment van Zing!."

Annemarie sluit zich aan bij de woorden van Ilse. "En wat ik ook heel mooi vond, was een last-minute wijziging die we hebben doorgevoerd. We zijn gewend om alles live (met pianobegeleiding) te zingen. Maar tijdens ons eerste nummer in Zing! maken we op verzoek van de productie gebruik van een muziekband. Daardoor zit je veel meer vast aan de structuur, want de band speelt door. In de uitzending ga je zien dat we op basis van het jurycommentaar een aanpassing doen in ons tweede nummer. Juliette stopt met pianospelen en we zingen het laatste stuk volledig a capella…"

Op scherp

In aanloop naar een optreden, staat het koor op scherp. "We kunnen ons helemaal 'stuk repeteren' om een nummer súper strak te krijgen", vertelt Ilse. "Ik ben iemand die kan denken: 'Verdorie, het gaat niet helemaal goed…' Dan zijn we minder in de 'gezellige verbinding' en kan er best eens een scherpe opmerking over tafel vliegen." Annemarie: "Er kan op zo’n moment inderdaad best wat chagrijn inzitten. Of moedeloosheid: 'Als het zo gaat, hoeven we niet eens te gaan.' Ilse: "Maar het drijft ons wel naar een optreden waar we uiteindelijk allemaal gelukkig en blij mee zijn."

Kippenvel tot aan je teenslippers

Het tweetal geniet volop van zingen bij Repeat. "Zingen doet iets met je", zegt Annemarie. "Je wordt er blij van. Dat is ook wetenschappelijk aangetoond; je maakt een gelukshormoon aan. En ik geniet helemáál van de manier waarop wij daar vorm aan geven: de kwaliteit die we nastreven, de haakjes die we zoeken…  Dat we echt een verhaal vertellen door onze muziek en dat je daardoor met kippenvel tot aan je teenslippers in een repetitie kan staan. Thuis studeer je heel hard op jouw eigen partituur, en je weet: dinsdag komt het samen. Dan is het ineens muziek. En dan natuurlijk de vriendschappen die ik in het koor heb. De combinatie van al die factoren maakt dat zingen bij Repeat voor mij goud, maar misschien zelfs wel diamant is."

Ilse: "Zingen in een koor wordt vaak gezien als suf. Maar ik ben van mening dat het allesbehalve suf is. De dingen die je meemaakt wanneer je in een koor zoals Repeat zingt, zijn geweldig. De verbondenheid die je meemaakt, de speciale momenten (zoals deelname aan Zing! of BALK Topfestival), de theatervoorstellingen die we samen doen...

Het samen-gevoel dat ik op die momenten ervaar, is zo uniek dat ik dat nergens anders vind. Zeker wanneer je een sneltrein instapt als Zing!. Je ziet jouw koormaatjes in die weken meer dan je collega’s, familie of wie dan ook. En de enige mensen met wie je dit kan delen zijn de mensen binnen je koor. Dat ervaar ik ook na een theaterconcert. Als ik dan op maandagochtend wakker word, denk ik: 'He bah, het is over.' Je kunt dat gevoel niét uitleggen aan mensen die er niet bij waren.'"