In Nederland willen we verdriet snel wegstoppen

Schurende verhalen

Omdat rouw over persoonlijke ervaringen gaat, staan er in het boek dus ook interviews met mensen die over hun verlies vertellen. “Zij leggen uit wat het verlies heeft gedaan met hun geloof. Soms schuren die verhalen. Een van de geïnterviewden is een man die zijn 21-jarige dochter verloor door zelfdoding. Hij heeft in die periode zijn geloof teruggevonden. Ik twijfelde of ik de interviews zou gebruiken, want ieders rouwproces is anders. Maar de verhalen zijn zo divers, dat ik hoop dat lezers zich in delen herkennen.”

Gesprek over rouw

Mensen kunnen ook herkenning bij elkaar vinden door over rouw te praten, geeft de auteur aan. “Om dat gesprek op gang te brengen, heb ik gespreksvragen in het boek opgenomen. Vragen als: ‘Welk verlies heeft grote indruk op jou gemaakt?’ en: ‘Hoe voelde je je na het verlies?’ Ik ging door het schrijven van dit boek ook nadenken over mijn eigen verliezen. Ik stond weer stil bij wat ik als uitvaartbegeleider bij gezinnen heb gezien en hoe ik rouwende mensen kan helpen.”

Wat hoop je dat lezers van dit boek leren?
“Dat rouwen niet gek is, en dat het je hele leven op zijn kop kan zetten. In Nederland willen we verdriet snel wegstoppen, maar het is goed om te ervaren wat rouw en verdriet met je doen. Neem er de tijd voor. En omstanders kunnen en hoeven het verdriet van een ander niet weg te nemen met goedbedoelde, maar pijnlijke opmerkingen, zoals: ‘Je hebt gelukkig nog drie kinderen.’ Zeg dan liever niets en luister naar wat diegene nodig heeft. Ik bespreek ook de veelgehoorde opmerking: ‘Je moet het maar rustig verwerken.’ Daar geloof ik niet in; je laat het verlies niet achter je, maar je leert ermee leven en blijft in liefde met iemand verbonden.”

Tekst: Anouk van de Schootbrugge en Marian van Vugt-van Dijk
Beeld: Nathalie van der Straten