Ineens had ik het in mijn hand. Het zat in de jaszak van een soort regenjack dat ik alleen in de vakantie draag. Een hardplastic geel conferentiemuntje. Elke grote christelijke conferentie heeft zijn eigen valuta waar zonder gekocht noch verkocht mag worden.
Het was een New Wine-muntje. Terwijl ik het door mijn hand liet glijden, voelde ik me een beetje weemoedig. Hoe dat zo? Ik heb toch een enorme haat-liefdeverhouding met dat soort conferenties? Dat komt doordat het mij en mijn gezin niet goed lukt om een braaf christelijk gezin te spelen. Een hele week faken dat je het volgens de christelijke boekjes doet: da’s topsport voor ons. Wij zijn nu eenmaal niet zo’n gezin dat jubelend in vrije aanbidding de haringen in de grond slaat en verlangend naar de grote samenkomsttent rent.
