De afleveringen van Adieu God? worden (ruim) voor het moment van uitzenden opgenomen. In de week voorafgaand aan de uitzending, krijg ik alvast een paar fragmenten toegestuurd die ik, ter aankondiging en promotie, kan posten op social media. Zondagochtend voor ik naar de kerk ging, deed ik dat. Ik plaatste één wat mij betreft stichtelijke minuut uit het gesprek met Hugo de Jonge op Twitter.

Omdat zomaar een minuut uit een gesprek, zonder context, totaal verkeerd kan vallen, denken we (vrijwel) altijd goed na over welke fragmenten we daarvoor kiezen. In het door ons gekozen fragment vertelt De Jonge dat hij het alleen maar redt in zijn leven omdat hij geholpen wordt door God – en ook dat hij eigenlijk nooit heeft getwijfeld aan het bestaan van God.

Niet echt een uitspraak waar je van ondersteboven hoeft te vallen op zondagochtend. Echter, toen ik terugkwam uit de kerk waren de rapen gaar op Twitter. Tientallen twitteraars waren in alle staten. Hoe ik het in mijn hoofd haalde De Jonge überhaupt uit te nodigen voor Adieu God?! En veel schokkende verwensingen aan het adres van de minister. Ik zal ze hier niet herhalen, maar de woorden ‘hel’ en ‘satan’ vielen vaker dan normaal gesproken in een jaar in de gemiddelde Nederlandse kerk.

Toen ik daar de volgende dag op Twitter wat van zei, gebeurde ongeveer hetzelfde.

De minister besloot een dag later zijn Twitterprofiel aan te passen, zodat alleen mensen die hem volgen nog kunnen reageren op zijn uitingen.

Het toont een paar dingen aan. Ten eerste dat de woede over het coronabeleid van de regering bij velen nog steeds zeer diep zit. Dat zou je bijna vergeten nu de corona-najaarsgolf lijkt mee te vallen. Hopelijk kan de parlementaire enquête naar het coronabeleid heling brengen op dat punt. Wat ging goed in de coronabestrijding? Wat niet? Welke maatregelen waren gepast? Welke niet?

Maar, minstens zo opvallend: normale omgangsvormen zijn op social media totaal zoek. Het idee dat je met iemand van mening kunt verschillen zonder die ander naar de hel te verwensen, is voor velen kennelijk een gedachte uit een ver verleden.

Een oplossing heb ik niet. Een oproep wel:

Doe normaal mensen, doe normaal.

Kijk de aflevering hier terug