Tot tranen geroerd

“Ik was bij de euthanasie van mijn tante omdat ze leed aan kanker en ze was uitbehandeld”, vertelt Ina geëmotioneerd. “Aan de ene kant vond ik het ontzettend dapper van haar dat ze zo’n keuze maakte en dat ze vredig naar de hemel kon gaan. Aan de andere kant vond ik het heel erg moeilijk om dat te accepteren.” Ina’s verhaal raakt Rico zichtbaar, hij is zelfs tot tranen geroerd. “Op de dag van haar euthanasie ging ik samen met mijn familie afscheid nemen van haar en ik heb nog steeds het beeld van hoe snel haar euthanasie ging en hoe heftig ik dat vond”, zo vertelt Ina verder.

Wij zijn degenen die achterblijven met het verdriet.

Ze vraagt Rico hoe hij de euthanasie van zijn vader heeft ervaren, maar voordat hij daar antwoord op kan geven, staat hij op om de verdrietige Ina nog even een knuffel te geven. Rico’s vader had alzheimer en de kickbokser vindt de keuze van zijn vader “zeker niet makkelijk.” De kickbokser legt uit: “Wat je wel heel mooi zegt, is dat het uiteindelijk wel een hele sterke en stoere keuze eigenlijk is binnen het leven. Dat je zegt: dit is niet wat ik wil en zo wil ik niet herinnerd worden. Dat was dus ook de keuze van mijn vader. Ik denk dat ik wel heel trots ben en het heel bijzonder vind dat hij daar op die manier voor gekozen heeft.”

“Ik heb gewoon het gevoel dat ik niet meer de persoon ben die ik was en wil zijn, dus ik wil dit niet meer”, zo legt Rico de beweegredenen van zijn vader uit. “Dus het enige dat wij kunnen doen is er begrip voor hebben en het accepteren, maar het blijft heel moeilijk. Want die persoon is uit zijn lijden, dat is eigenlijk heel mooi. Maar wij zijn degene die achterblijven met het verdriet, maar ook met een hoop mooie herinneringen.”

Tekst gaat hieronder verder.

• 

  ‘Ze voelen zich eindelijk gezien’ – programmamaker Maartje Paans over ‘Een buitengewoon gesprek’

  Klik hier

Band met zijn moeder

Journalist Jorn vraagt naar zijn moeder, waar Rico vroeger een lastige band mee had, maar wiens spaghetti carbonara hij nog altijd het allerlekkerst vindt. “Ik denk dat kinderen überhaupt op zoek zijn naar een warm nest en een bepaalde moederliefde. Als dat er op zo’n moment niet is zoals je hoopt, dan is dat lastig en verdrietig.”

Ook vertelt de kickbokser hoe hij daarmee is omgegaan. “Je hoeft het niet te vergeten, maar je kunt het wel vergeven en bouwen aan een relatie waarin het wel werkend kan zijn. Het leven is te kort om boos te zijn op mensen. Ik heb dat zelf meegemaakt in de situatie met mijn vader en als iemand dan er van de ene op het andere moment niet meer is, is dat heel pijnlijk. Dan denk je: wow, wat hebben wij een berg aan tijd verspild met boos of geïrriteerd zijn op elkaar. En natuurlijk komt het van twee kanten, maar ik denk wel dat het belangrijk is dat je leert van wat je gedaan en gezien hebt in verschillende situaties.”

Het leven is te kort om boos te zijn op mensen.

“Wat mijn grootste angst zou zijn, is ondanks dat ik wel erg mijn best doe, om te falen als vader zijnde”, zo reageert Rico op de vraag wat zijn grootste angst is. “Ik weet, zover dat normaal gezien zou lopen, ga ik eerder dan dat zij gaan. Ik hoop in de tijd die ik met ze heb zoveel mogelijk kan meegeven, kan leren, liefde kan geven en hopen dat ze blij zijn.”

Benieuwd naar Een buitengewoon gesprek met Rico Verhoeven? Bekijk de aflevering hieronder terug.