‘De vraag van je omgeving of je kinderen wil, wordt steeds heftiger naarmate je langer in een fertiliteitstraject zit’, vertelt Saar. Het duurde 2,5 jaar voordat ze zwanger werd van haar dochter Scottie. ‘Ik ben er vanaf het begin heel open over geweest tegen familie en vrienden en uiteindelijk ook via social media, publiekelijk’, vervolgt ze.  ‘Het is een maf project en er zijn momenten dat ik me heel eenzaam heb gevoeld. Er gebeurt van alles intern en je gaat door een rollercoaster van hoop en tegenslagen. Ik heb een video dagboek bijgehouden, omdat ik het interessant vond om het hele proces vast te leggen. Uiteindelijk heb ik die beelden gebruikt op mijn YouTube kanaal en er zijn veel vrouwen die daar iets aan hebben gehad.’  

Maakbaar
‘Mijn cyclus bleef uit op het moment dat ik stopte met de pil. Er kwam geen eisprong op gang. Er waren geen eitjes die rijpten, er gebeurde niks. Toen ik het fertiliteitstraject inging, stond ik niet stil bij wat er allemaal met mijn lichaam ging gebeuren en hoe je op hormonen gaat reageren. Natuurlijk is het verdrietig dat je niet zelf zwanger kan worden, maar vond het ook wel te gek dat het toch maakbaar leek te zijn. Ik kreeg er hoop van. Op het moment dat je gaat delen waar je doorheen gaat, kom je erachter hoeveel vrouwen er in het traject hebben gezeten of nog zitten. Ik dacht: waarom deelt niemand dit? Voor mij was er geen andere weg, ik moest erover praten. Het hielp mij ook.'

Laat het los
'Je hele leven staat in het teken van zwanger worden. En dan hoor je andere vrouwen soms zeggen: 'joh, je moet het loslaten!'. Loslaten?! Ik moest regelmatig naar het ziekenhuis, ik was er steeds mee bezig. Hoe kon ik het loslaten? Hoop kun je niet uitzetten. Ik ben best wel positief ingesteld. Bij elke injectie dacht ik: weer een stapje dichterbij een zwangerschap. Maar na verloop van tijd merkte ik dat ik emotioneel aan het afvlakken was. Soms werd ik ‘s ochtends wakker met het gevoel dat je een zware deken over je heen hebt, maar niet goed kunnen uitleggen waarom.'

Seks
'Ik was super open over alles, maar zei niet altijd tegen mijn vriend dat ik het zwaar had. Ik stopte het weg, want wilde het leuk houden. Achteraf denk ik dat het beter was geweest als ik me had laten troosten. Voor de verbinding, maar ook zodat hij iets voor mij kon doen. In het traject moesten we op het moment van eisprong met elkaar naar bed. En dan was het natuurlijk spannend of het gelukt was om zwanger te worden. Seks werd een ander ding. Misschien was het makkelijker geweest als we het héle traject via IVF hadden gedaan, dan was seks nog iets van verlangen en elkaar willen gebleven. Hij moest daar ook zijn weg in vinden. Ik heb wel altijd hoop gehouden dat het ging lukken. Het is super empowering dat het uiteindelijk ook gelukt is. Elke ochtend werd ik onder een depressieve deken wakker, maar toch steeds dacht ik: we gaan ervoor. Ik denk dat ik me daardoor nu zo krachtig voel. Scottie is het mooiste cadeautje dat er is.'

Over de podcast 'Willen jullie geen kinderen?'

In de podcast ‘Willen jullie geen kinderen?’ doorbreekt presentator Anne-Mar Zwart het taboe op praten over een kinderwens. Ze deelt welke emotionele en intensieve periode er voorafging aan haar eigen zwangerschap en gaat in gesprek met (ervarings)deskundigen.