Tinie: “Onze jongste (nu bijna 17 jaar oud) is de eerste drie jaar van zijn leven een opstandig en driftig mannetje geweest. Onze dochter, dertien maanden ouder, was een heel ander kind. Dat was voor ons als ouders een fijne geruststelling, anders waren we waarschijnlijk aan onszelf gaan twijfelen. Nick was met zijn negen pond een flinke baby. Bij de bevalling heeft de verloskundige moeten ingrijpen, waarbij Nick zijn sleutelbeentje kneusde. Hij sliep al vanaf het begin kort en onrustig. We hebben van alles geprobeerd. Inbakeren, bij mij dragen, voeding veranderen. De medische molen doorlopen, maar nog steeds wisten we niet waar het vandaan kwam.”

‘Hij trok zijn oorlellen kapot’

“Na anderhalf jaar was hij nog steeds een heel driftig mannetje. Zodra kinderen beginnen te lopen, veranderen de symptomen van het KISS syndroom en heet het medisch ‘KIDD’. Nick leefde helemaal in zijn eigen wereld. Trok zijn oorlellen kapot. En als hij speelde zat hij in een soort omgekeerde kleermakerszit, met zijn beentjes naast zich (de W-zit). Overdag had hij tien driftbuien en ’s nachts nog zo’n zeven tot tien.”

‘Voor het eerst in drie jaar sliep hij door’

“Ik was wanhopig. De rek was eruit. Na drie jaar was ik zelf uitgeput en kwam bij de huisarts terecht. Hij hoorde mij aan en toen kwam hij met een zachtgeel foldertje over het KISS syndroom over de tafel. ‘Maar’, zei hij, ‘misschien moet je er wel een beetje in geloven’. En toen viel alles op zijn plaats.