'Maturity comes through choices’ (volwassenheid komt door keuzes), hoorde ik pas iemand zeggen. Die kwam wel even binnen. Ik realiseerde me: Ja Jurjen, je wordt niet volwassen, omdat het je 'gegeven wordt' of zo. Je kunt niet een keer naar voren gaan in een kerkdienst en zeggen: 'Ik wil graag volwassenheid ontvangen’. En dat iemand je dan de handen oplegt, bidt en voilà: daar is volwassenheid.

Sterker nog bij mensen die zulke gaven hebben gekregen, maar niet de volwassenheid erbij hebben ontwikkeld, gaat het vaak mis. Dan heb je talent, zonder karakter. Denk bijvoorbeeld ook aan de celebrities die fantastisch kunnen zingen en er naar wereldse maatstaven geweldig uitzien, maar niet hebben geleerd hoe ze moeten omgaan met de schijnwerpers die op hen gericht zijn.

Bewust keuzes maken

Helaas valt ‘karakter’ dus niet zomaar ineens door gebed op je. Karakter kan alleen maar ontwikkeld worden door keuzes. Door elke keer, misschien kleine, keuzes te maken die iets bevestigen van je overtuiging. Daarom is het belangrijk dat we handelen in lijn met onze overtuigingen. En dat we daar heel intentioneel in zijn en over nadenken.

Door mijn hersenletsel moest ik letterlijk alles opnieuw leren: van de route naar het toilet, tot echte interesse tonen in een goede vriend. Zelfs dat ging niet meer vanzelf. Ik merk dat ik dit nu weer begin te leren, door hier elke keer opnieuw voor te kiezen. Daardoor begint het langzaam weer een beetje in te slijten. Zelfs 'interesse hebben in de ander' is dus iets wat je kunt leren!

Een kwestie van trainen

Het is net als het trainen van mijn spieren. Die zijn ook niet van het ene op het andere moment sterk. Een paar maanden geleden ben ik begonnen met opdrukken. Aan het begin haalde ik met moeite vijf keer en dan lag ik alweer gevloerd op de grond! Zo'n slappe vaatdoek was ik dus! Toen ben ik elke dag gaan oefenen en ging gewoon door tot ik niet meer kon. Al heel snel kon ik tien keer opdrukken. Toen twintig, en toen dertig. Inmiddels druk ik me dagelijks vijftig keer op. Gewoon door elke dag te proberen om een stapje verder te komen.

Ik kom er steeds meer achter dat het zo werkt met alles. Als we willen groeien, en iets willen ontwikkelen, dan is het vooral belangrijk dat we een eerste stap zetten. Eentje in de juiste richting. Al is het maar een minuscuul klein stapje. Het resultaat zal op de lange termijn enorm zijn.

Groei en pijn gaan altijd samen

Ik merk dat wij bij anderen vaak alleen maar de buitenkant of het eindresultaat zien. De successen, vaardigheden en overwinningen. Maar we zien niet de vele uren die iemand erin gestoken heeft om op dat punt te komen. En net als met het opdrukken geldt: die laatste keren opdrukken, die wegen het zwaarst en leveren de meeste groei op. Want het is pas als mijn vermogen aan de rand van mijn kunnen wordt gedreven, dat er groei ontstaat.

Groei en pijn gaan hand in hand. Je groeit vrijwel altijd door pijn heen. Dat je veel dingen kunt trainen en ontwikkelen, geeft mij hoop. Ik kan dus – ondanks mijn hersenletsel – nog veel verder komen dan waar ik vandaag ben. En dat kan met een heel kleine keuze beginnen. Het geeft me moed om te lezen in Hebreeën 5:8 dat zelfs Jezus gehoorzaamheid moest leren.

Ervoor kiezen

Ik weet dat ik vroeger weleens cynisch kon worden van de woorden van Paulus: 'Verheug je in de Heer te allen tijden!' Ja hoor Paulus, lekker realistisch; dat werkt bij mij toch even anders. Maar nu lees ik die woorden met een nieuwe blik. Ik denk namelijk dat hij bedoelde dat je ervoor kunt kiezen om je te verheugen in God.

Met een keuze passeer je je eigen emotionele toestand van dat moment. En dat werkt ergens wel bevrijdend. Dat je ongeacht je situatie of je omstandigheden ervoor kunt kiezen om je te verheugen in God. Paulus zegt zelfs dat het Gods wil is dat we altijd dankbaar zijn. Wij kunnen ons druk maken om onze roeping, terwijl dit Gods wil is voor ons leven: dat we altijd dankbaar zijn.

Kleine keuzes, grote groei

‘Verheug je altijd, bid zonder ophouden en bij alles: zeg dank aan God.’ Grote woorden die misschien compleet onrealistisch en onhaalbaar lijken. Ze vragen in ieder geval veel toewijding en training om dit in je karakter te ontwikkelen. Je mag God zeker om een dankbaar hart vragen, maar het heeft ook te maken met de keuzes die je zelf maakt.

Met ogenschijnlijk kleine keuzes kun je een grote groei in gang zetten die jou over een jaar of vijf jaar zomaar veel dichter bij die waarheid brengt. Dat geeft mij hoop.