Pittig leven

S10 is een rapper en hiphop artiest en heeft al een behoorlijk pittig leven achter de rug. Wat mij opviel, is dat ze heel openhartig is over haar depressie en pogingen tot zelfmoord. Het maakte me nieuwsgierig naar wie deze artiest is en wat haar kijk op het leven is. Dus ik trok de stoute schoenen aan en benaderde haar management met de vraag of ik haar niet toevallig mocht interviewen voor dit platform. Maar helaas, daar heb ik geen reactie op gekregen. Ze zal ook best wel druk zijn inmiddels verwacht ik zo, nu ze zo plotseling vol in de schijnwerpers staat.

Maar het lied, haar stem en haar levensverhaal lieten me niet los.

Op haar veertiende kwam Stien namelijk in een psychiatrische instelling terecht. Ze kampte met een haarziekte waardoor ze last had van haaruitval. Hierdoor werd ze heel onzeker. In diezelfde tijd begonnen ook de stemmen in haar hoofd. Die waren negatief en dwangmatig. Ze kreeg diverse psychoses en is zelfs opgenomen geweest in een psychiatrische instelling.

Dit is de leven
En ik weet dat dit de leven is
En ik weet niet of het nog lang duurt
Maar zolang het er nog even is
Geniet ik ervan, elke dag
En ik weet dat dit de leven is
En ik weet niet of het nog lang duurt
Maar zolang het er nog even is
Geniet ik ervan, elke dag
Als het morgen over is
En er helemaal niks meer over is
Dan, kan ik zeggen dat ik heb geleefd

Alles eruitgehaald?

Met dit verhaal in mijn achterhoofd, klinkt zo’n liedje ineens heel anders. Ik word er ergens heel somber van. Want is dit het dan? De leven? Draait het daarom: om zoveel mogelijk genot? Moeten we nou echt allemaal de vijver van het leven volledig leegvissen?

Als je gelooft dat dit leven het enige leven is dat je leeft, dan snap ik zo’n houding ergens heel goed. Want ook ik ben niet vreemd van zulke gedachten. Ik ben nu bijna veertig en voel me voor veel dingen ineens te oud. Ik ben immers geen twintig meer. Dat kan ik dan ineens missen. Ik kan op die momenten met weemoed terugverlangen naar de dagen dat ik nog jong was en dat alles nog kon. Tegelijkertijd bekruipt me dan het gevoel dat ik misschien toch niet alles uit dit leven heb gehaald wat erin zat. Wanneer je twintig bent, ben je je totaal niet bewust van hoe je daar later als 40- of 50-jarige op terug gaat kijken. Ik had ergens wel een paar dingen eerder willen weten zodat ik meer uit het leven had gehaald.

Maar kan dat überhaupt? Groei je niet gewoon en ontwikkel je jezelf in een bepaald persoon juist door wat je meemaakt? Dat je daar bent gekomen, juist door de ervaringen die jij hebt gehad? Wat is ‘de leven’ dan precies? En waar doen we het allemaal voor? Het voelt soms zo zinloos. Ik herken dan ook de woorden van Prediker die in zijn gelijknamige Bijbelboek schrijft: ‘Alles is ijdelheid.’ De overeenkomsten met de lyrics van dit liedje van S10 treffen me. Soms… Soms, een tijd om te lachen. Soms, een tijd om te huilen. Soms, een tijd om te drinken. Soms, een tijd om te vasten. Dit is de leven. Zinloos. IJdelheid. Terwijl de schrijver van ‘de leven’ het toch lijkt te willen vinden in dit leven. Zolang het dan duurt. Hij geniet ervan. Elke dag.

Dit is ‘de leven’

Ik had Stien graag zelf gevraagd hoe zij deze tekst beleeft na alles wat ze heeft meegemaakt, maar helaas. Ik had haar willen vragen waarom ‘de leven’ kennelijk volledig om jezelf zou draaien: mijn genot, mijn lichtjes, mijn Gucci, mijn stomdronken zijn. Dat is waar het voor mij wringt, want voor mij is dat ‘de leven’ niet. Het leven vinden we volgens mij pas echt als we bereid zijn het te verliezen voor een ander.

Zoals de rabbi uit Nazaret meer dan 2000 jaar geleden zei: ‘Wie zijn leven probeert te behouden zal het verliezen, maar wie zijn leven verliest omwille van Mij, die zal het behouden...' In de woorden van Sef en Stien misschien zoiets als: ‘Dit is de leven: je leven verliezen voor een ander. Ja, dit is de leven: je leven opgeven voor Mij.’

Afbeelding boven: Youtube.