Wat als wij als volwassenen op slechte dagen gewoon een knuffel zouden meenemen naar het werk? Columnist Wilfred zou dat geweldig vinden. “Ik zie dat jij je pluche panda weer hebt meegenomen. Wil je er iets over kwijt? Slecht geslapen?”
Mijn eindeloos geliefde dochtertje is inmiddels bijna acht. Knuffels zijn in haar slaapkamer nog ruimschoots aanwezig. Ze heeft niet echt een favoriet, dat verschilt een beetje per periode. Soms mag zo’n knuffel even van de buitenlucht proeven, bijvoorbeeld als ‘ie mee mag de speeltuin in. Een paar jaar geleden ging een knuffeltje nog weleens mee in de schooltas, waarschijnlijk vanuit een zekere behoefte aan veiligheid, maar daar is dochterlief inmiddels zo’n beetje overheen gegroeid. Ik zeg bewust: zo’n beetje, want af en toe wordt ze verdrietig, moe of sacherijnig wakker en dan wil ze toch nog eens een knuffel mee naar school. Soms staan we het toe, soms niet. Consequent zijn is een belangrijke opvoedwaarde, ja, ik weet het. Maar soms moet je niet te rechtlijnig zijn in het leven, want als er iets niet rechtlijnig is, is dat het leven zelf.
