Cabaretière Yvonne van den Eerenbeemt speelt met veel plezier opvallende types die ploeterend door het leven gaan. Ze vertelt in De Nachtzoen aan Marleen Stelling hoe ze zich in haar tragikomische voorstellingen laat inspireren door haar eigen bestaan. Zo bezingt ze ‘D.’, een oude vriend die langskomt als ze in de kroeg is.

“In het lied voer ik een kroeg op als symbolisch beeld. Het staat eigenlijk voor mijn emotionele belevingswereld. Waarin allerlei ‘vrienden’ komen en gaan. Ook D. stapt hier soms binnen. Hij staat voor depressie, iets waar ik vroeger mee kampte en me hevig tegen verzette," vertelt Yvonne, die geleerd heeft om deze ‘oude vriend’ welkom te heten. "Als ik hem de ruimte geef, gaat hij ook altijd vanzelf weer weg.”

Wat wilde je als kind worden?
“In mijn kinderjaren was ik erg verlegen en introvert, maar wel heel creatief. Om dat te kunnen laten zien, wilde ik brutaler worden. Toneelspelers waren mijn grote voorbeeld. Op de Vrije School kreeg ik het juiste duwtje in de rug om te durven optreden, bijvoorbeeld bij de paasvieringen. Mijn muzikale talent kreeg ik van mijn ouders mee, die allebei muzikant zijn.”

Met wie zou je een dagje willen ruilen?
“Adelheid Roosen fascineert me mateloos. Zij is authentiek, expressief en poëtisch. Het lukt haar zo goed om zichzelf te zijn.” 

Wie zou je weleens de oren willen wassen?
“De oren wassen heeft iets straffends, dat past niet bij me. Iemand omschreef zichzelf laatst op Instagram als ‘born to be mild’. Ik denk dat ik meer dat type ben. Starre mensen vind ik moeilijk, maar ik geloof in het gesprek. Als ik ze al de oren zou wassen, dan met milde, zachte zeep.”

Ik was iemand alleen de oren met milde zeep

Wat was je laatste schietgebedje?
“Als ik een ingewikkeld gesprek moet voeren, kijk ik – net als mijn moeder – even naar boven en zeg ik: ‘Geef me de juiste woorden.’ Misschien een overblijfsel van de katholieke sfeer waarin ik ben opgegroeid, waarin er toch Iemand boven is die meekijkt. Zelf ga ik daar niet van uit. Ik geloof wel dat er een vrijere versie van mezelf bestaat, waar ik steeds meer naartoe zal groeien.”

Waar staat de mooiste kerk?
“Bij een bezoek aan Barcelona heeft de Sagrada Família grote indruk op me gemaakt. Een prachtig, kitscherig en theatraal bouwwerk, eigenlijk een Disney-versie van een kerk. Fascinerend dat architect Antoni Gaudí deze kerk ontworpen heeft, in de wetenschap dat zijn werk pas lang na zijn dood voltooid zou worden.”

Welke vraag zou elk mens zichzelf moeten stellen?
“We zijn vaak zo veeleisend naar onszelf toe. Ik wel althans. De laatste tijd stel ik mijzelf vaak de vraag: ‘Wat zou iemand die echt van zichzelf houdt, doen in deze situatie?’ Dan krijg je ineens een veel liefdevollere optie. En langzaam ga je dan hopelijk meer van jezelf houden en gaan we met z’n allen minder vanuit een tekort bewegen. Met als resultaat minder cynische, verbitterde en starre mensen.”

Beeld: Lin Woldendorp

Kijk 'De Nachtzoen' hier terug