Als meervoudig Nederlands kampioen langeafstandslopen is de Nederlandse natuur het ‘werkgebied’ van Andrea. Hoewel ze een enkele keer op de atletiekbaan traint, is ze het grootste gedeelte van de tijd in het bos in om te trainen. Iets wat ze al sinds jonge leeftijd doet.

Marathon

Andrea: ‘Ik was tien jaar en zat op zondagochtend voor de tv. Er werd een marathon uitgezonden en die heb ik -wonderbaarlijk- 2,5 uur lang zitten uitkijken. Ik vond het fascinerend om te zien.
Ik zei tegen mijn ouders: ‘Dat ga ik later ook doen’. ‘Dan moet je op atletiek gaan’ was de reactie van mijn ouders. Dat kon nog net naast alle andere sporten die ik deed. Ik zwom, turnde en in de winter schaatste ik. Op mijn vrije dagen ging ik skeeleren. Ik had nog één avond vrij om op atletiek te gaan. En zo is het gekomen.”

Vrijheid

Inmiddels is Andrea een zeer succesvol atleet. Ze werd acht keer Nederlands Kampioen op verschillende onderdelen. Iets waar ze grote dankbaarheid voor voelt.
Andrea: “Marathonlopen en het bijbehorende topsportleven zijn een verrijking van mijn leven; de plekken op de wereld waar ik kom, de mensen die ik ontmoet en de vrijheid die je hebt om je leven te leven zoals je wil. Door dit alles bij elkaar voel ik me enorm bevoorrecht. Daar geniet ik elke dag van.”

Dwingeloo

Regelmatig traint Andrea in Drenthe, de provincie waar ze haar jeugd doorbracht en waar haar ouders nog steeds wonen. Andrea: “De ‘achtertuin’ van mijn ouders is het Nationaal Park Dwingelderveld. Ik ben daar opgegroeid en ken alle paadjes en kronkelweggetjes. Als kind speelde ik hele dagen buiten. We hadden een kompas en een landkaart mee. Het kompas deed het eigenlijk niet en de landkaart konden we niet lezen, maar we waren wél de hele dag aan het ontdekken.”

Tekst gaat verder onder het Instagrambericht

“Onlangs was ik in Namibië voor een trainingsstage. De natuur was daar echt schitterend en het was ook nog eens fantastisch hardlopen, met die bergen om je heen. Maar ik mis dan het bos. Als ik vervolgens thuiskom en over de zandpaden loop… de Nederlandse bossen blijven toch het allermooist.”