“Die andere? Bedoel je God?”
Pip reageert blij.
“Jaaa, die! Jezus en die God zijn daar.”

Wat volgt is een gesprek waar ik zelf ook niet helemaal uitkom. Dat Jezus en God wel in de kerk te vinden zijn, maar ook weer niet echt, maar ook weer wel, maar op een andere manier dan mensen, maar Jezus ook wel weer een mens is.

“Begrijp je dit?”
Pip denkt even na.
“Ik ben benieuwd wat Jezus en God mij gaan vertellen in de kerruk.”

Voor nu besluit ik lachend het zo te laten. Het is sowieso wel een interessant thema in onze opvoeding: geloof. Ik ben niet fan van alle christenen, maar wel van Jezus. En ik vind dat mooi om door te geven. Tegelijkertijd gelooft mijn vrouw Roos hier niet in. Dus wat leren we onze kinderen? We laten ze het zelf uitzoeken.

• 

  Gratis tegeltje ‘geloof, hoop en liefde’

  Woorden die verbinden, houvast geven en ons herinneren aan Gods liefde. Geef deze woorden een mooie plek in je huis, of geef 'm cadeau! Vraag nu jouw gratis tegeltje aan!

  Klik hier

Bewuste keus

Zelf ben ik pas rond mijn 20e met het geloof in aanraking gekomen. Niet omdat ik ermee ben opgevoed, maar omdat ik God heb ervaren (dat verhaal is te lang om hier uit te schrijven). Uiteindelijk heb ik er zelf voor gekozen. En die bewuste keus voor het geloof voelt voor mij sterker dan het klakkeloos overnemen van mijn ouders. Dus we laten onze kinderen vrij om wel of niet datzelfde pad te bewandelen.

Voor veel – vooral christelijke – mensen om ons heen klinkt dat als een onmogelijke spagaat, maar ik ben eigenlijk wel blij met deze situatie. Geloof is in ons gezin geen vanzelfsprekendheid en onze kinderen zullen uiteindelijk echt zelf moeten bepalen hoe of wat.

“Hoe was de kerk?”
“Saai. Jezus en God waren er niet.”
“Haha, dat is jammer, maar maakt niet uit, je hebt nog je hele leven de tijd om uit te vinden of je ze ooit wel gaat vinden.”
“Dus ze zijn verstopt?”
“Daar ga je vanzelf achterkomen.”
“Ik ga morgen wel zoeken.”