Er is wel een grens: u gaat geen sorry zeggen. “Dat gaat een beetje ver. (…) Er zijn honderdduizend voorbeelden te noemen’. U zei het echt zelf…

Als gezegd: ik zat met m’n oren te klapperen, ik moet er even aan wennen, na al die jaren. U heeft nu een andere rol, zei u ter verklaring. U bent nu geen oppositieleider meer, maar u heeft nu de verantwoordelijkheid een regering te vormen. En dus past u graag uw voorstellen en uw gedrag aan.

Er kwamen twee oud-Nederlandse (dat zal u aanspreken, u houdt immers van Nederland) spreekwoorden bij me op: ‘Als de vos de passie preekt, boer pas op je kippen!’ Als de vos, die vroeger bekend stond als een roofdier, ineens heel vriendelijk gaat doen, kijk dan maar uit dat-ie even later je kippen niet verorbert. Best toepasselijk eigenlijk.

Het tweede spreekwoord dat in me opkwam: ‘Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald!’. Als je voorstellen doet die strijdig zijn met de Grondwet, dan is het beter daarmee te stoppen dan ermee door te gaan. Ook toepasselijk.

Toch nog een vraag: als u dan toch uw gedrag aanpast, bent u dan ook bereid weer normaal te doen tegen journalisten? Mogen wij u dan weer gewoon interviewen af en toe? De afgelopen elf jaar heeft u consequent al mijn interviewverzoeken afgewezen. Begrijp me goed: dat mag. U bent nergens toe verplicht.

Maar als u normaal wilt doen, als u een verantwoordelijk politicus wilt zijn, hoort dit er wel bij in een democratische rechtsstaat. Je af en toe laten interviewen, verantwoording afleggen. Niet alleen in het parlement, maar ook in de media.

Denkt u trouwens niet dat het geholpen zou hebben, als u zich in de afgelopen jaren wat vaker had laten interviewen? Dat u dan wat eerder doorgehad zou hebben dat u allerlei voorstellen deed die in strijd zijn met de Grondwet?

We hadden er u met alle liefde alvast een paar keer naar gevraagd…

Tijs