'Broertje dat geen daglicht zag, we zijn je niet vergeten'
Corien Oranje over haar stilgeboren broertje
Leestijd: 3 minDoor Corien Oranje
54 jaar geleden is het, maar ik herinner me het alsof het gisteren was. De geur van bloemkool, mijn moeder in de keuken, haar dikke buik. Na het eten gingen we uit logeren – mijn broertje, zusje en ik – bij een meneer en mevrouw uit de kerk. Mijn ouders gingen naar Huize Tavenier, de kraamkliniek in Groningen. De baby zou eindelijk geboren worden.
De volgende ochtend kwam mijn vader langs. Hij moest iets verdrietigs vertellen. Het kindje was gestorven, al voor de geboorte. Mijn ouders hadden hem niet gezien. Hij was naar de regels van die tijd meteen weggehaald, zodat de moeder zich er niet aan zou hechten. Een paar dagen later begroef mijn vader hem, midden in de winterse kou. Alleen zijn broer en schoonzus waren erbij, mijn moeder lag nog in de kraamkliniek. Mijn ouders hadden hem Reijer willen noemen, naar zijn opa. Maar wie levenloos geboren was, bleef naamloos in die tijd. “God zelf zal hem een naam geven”, stond er in de advertentie in het Nederlands Dagblad.
