Navraag leert me dat de spelcomputer aanleiding is tot de woede-uitbarsting bij mijn zoon. Het ding is sloom, doet niet wat ‘ie zou moeten doen en het lukt hem niet om het op te lossen. Ik heb zo mijn vragen bij de oplossingsrichting die mijn zoon heeft gekozen en zeker ook over de tijdsduur van zijn zoektocht, maar ik slik wijselijk mijn al te bijdehante opmerkingen in en geef eerst maar eens ruimte aan zijn boosheid.

Hoe kunnen we geduld oefenen als alles zo snel van een antwoord kan worden voorzien?

Mijn zoon moet nog wat oefenen met zijn frustratie-tolerantie-grens. En dat is – in een wereld waarin we onze ongemakken op veel terreinen met de snelheid van 4g kunnen oplossen – best een klus. Alles wat ons kan helpen, wat we nodig denken te hebben of willen weten lijkt slechts 1 muisklik bij ons vandaan. Het voedt de illusie dat het leven maakbaar is. Hoe kunnen we geduld oefenen als alles zo snel van een antwoord kan worden voorzien?

Ik kom uit de tijd dat je na het opstarten van de Commodore 64 nog gerust drie potjes Rummikub kon spelen, of verstoppertje kon doen. Als je de nummer 1 van de Top 40 wilde horen, moest je wachten tot vrijdagavond 17:55 uur, in de hoop dat er nog geen ‘aan tafel’ was geroepen en je net op tijd je cassetterecorder met TDK cassettebandje in kon drukken om het op te nemen. Als dat mislukte, moest je gewoon een week wachten. Niks geen YouTube, Spotify of on-demand radio. Maar om nou te zeggen dat ik geduldiger was dan mijn zoon? 

Patronen die je door de jaren heen hebt ontwikkeld, laten zich niet zomaar doorbreken en inruilen

Ik kom in mijn werk ook veel ongeduld tegen. Logisch. Je zit niet lekker in je vel, je hebt een burn-out of je komt in een relatiecrises. Dan verlang je naar verandering, je wilt graag dat het beter wordt, dat je problemen worden opgelost. Een hele klus om dan te verduren dat verandering tijd kost. Patronen die je door de jaren heen hebt ontwikkeld, laten zich niet zomaar doorbreken en inruilen voor andere patronen. Al te snelle antwoorden benemen ons de ruimte om de wereld die ten grondslag ligt aan onze patronen te leren begrijpen en ons open te stellen voor nieuwe inzichten en groeirichtingen. Duurzame verandering vraagt om de bereidheid om te vertragen. Geen populaire boodschap in onze quick-fix maatschappij. Maar een plant uit de grond trekken in een poging om het groeiproces te versnellen gaat toch echt niet werken.

Vaclav Havel (Tsjechische schrijver) omschrijft het zo mooi:

Ik geloof dat wij moeten leren wachten
zoals we leren scheppen.
We moeten geduldig de graankorrels zaaien
en de aarde waarin zij gezaaid zijn
koppig water blijven geven
en het gewas zijn eigen tijd gunnen.

We kunnen een plant
niet voor de gek houden,
net zomin als we de geschiedenis
voor de gek kunnen houden.
Maar we kunnen haar wel water geven.
Geduldig, elke dag opnieuw,
met mededogen, met liefde.

Als mijn zoon weer wat tot rust is gekomen, begin ik aan goed bedoeld nostalgisch praatje over mijn jeugd met de sloomste computer aller tijden en TDK cassettebandjes met een opname capaciteit van 60 minuten. Mijn zoon slaakt een jammerlijke zucht, rolt met zijn ogen en maakt zich uit de voeten, terwijl hij geïrriteerd mompelt: ‘Boomer’. Misschien had ik de woorden van Prediker uit de Bijbel ter harte moeten nemen: “Vraag jezelf niet af waarom het vroeger beter was dan nu, het getuigt van weinig wijsheid als je daarnaar vraagt”…

Au.