De toekomst; als ik eraan denk, vind ik het soms spannend. Er gebeurt zoveel in het leven van deze kinderen. Veel krijgen ze nu niet mee. Daar zijn ze nog te jong voor en daar ben ik blij om. Bijvoorbeeld bezoekregelingen die worden afgezegd, daar krijgen ze meestal niets van mee. Ik breng ze pas van bezoekjes op de hoogte op de dag zelf, als ik echt zeker weet dat de ouders komen. Zo zijn er nog meer ‘trucjes’ waardoor ze niet alle nare situaties meekrijgen. 

De toekomst. Er bekruipt me een naar gevoel. Hoe zou het gaan met pleegdochter Faya? Zal ze straks goed om kunnen gaan met haar verslaafde vader. Hoe zou het gaan met pleegzoon Finn en zijn moeder? Zijn moeder die totaal geen rekening houdt met wat hij wil, voelt of denkt. Hoe zou het gaan met pleegdochter Demi? Zou ze in de toekomst weer contact met haar vader kunnen hebben? 

Welk levenspad

Je hoort veel verhalen over pleegkinderen die weglopen naar biologische ouders als ze 16 zijn. Pleegkinderen die dan vervolgens hetzelfde levenspad gaan bewandelen als de ouders. Pleegouders staan erbij en kijken ernaar. Ik stop mijn gedachten. Hier word ik niet blij van, van dat piekeren over de toekomst.

Hij weet het

God weet hoe het gaat lopen en wat de toekomst gaat brengen voor deze kinderen. Hij heeft daar een rol voor mij in weggelegd en dat ga ik doen. Gewoon dag voor dag. Met vertrouwen en niet met gepieker. 

“Oma dat wil later wel worden,” antwoord ik Faya.
Ze kijkt me aan en antwoordt: “Dan word ik brandweervrouw, want die redden oma’s.” Ik leg de namen van mijn kinderen in Uw handen. Vandaag en in de toekomst.

* In verband met de privacy van de pleegkinderen is Amy een gefingeerde naam. Op de afbeelding staat niet haar dochter, het beeld komt van Unsplash.com.