Het tweede moment kwam later. Eerst was dat om 17.00 uur, de laatste weken om 16.00 uur, namelijk het cijfer over het aantal patiënten op de ic. Je had inmiddels geleerd dat dit cijfer de beste indicatie gaf. Tussen 14.00 en 16.00 uur leefde je wat tussen hoop en vrees en wat was de opluchting groot als het tweede bericht het eerste bevestigde. Zo leefde je (althans ik, en zo merkte ik velen met mij) van moment tot moment, van getal tot getal en van grafiek tot grafiek. En telkens weer moest je jezelf voorhouden dat achter ieder getal diep verdriet zat. 

Ging het bij u thuis ook ongeveer zo? Afgaande op de reacties op Twitter na publicatie van de cijfers, heb ik wel die indruk. Wat was het dus goed dat we ook reportages konden zien over de aangrijpende situaties in de ziekenhuizen en op de ic’s. Aangrijpend voor zowel de patiënten als al die harde werkers in de zorg. Reportages over de mens achter de grafiek, over dokters, verpleegkundigen en patiënten. Want het gevaar is nog altijd aanwezig dat de mens achter de getallen verdwijnt, dat dit virus voor hen die er niet persoonlijk door geraakt worden, alleen beleefd wordt aan de hand van getallen. Ik kreeg er in ieder geval moeite mee dat die twee momenten op de dag dat risico in zich droegen, hoe blij ik ook ben dat de aantallen dalen.

Beeld: Remko de Waal, ANP