Dit hebben een dirigerende Jamai Loman en de uitverkiezing met elkaar gemeen
Pieter-Jan bekijkt het
vandaag · 11:00| Leestijd:3 min
Update: vandaag · 11:00
Toch wel een beetje ontroerd keek Pieter-Jan naar Maestro en zag hoe Jamai zich naar de finale dirigeerde. Het deed hem denken aan een paar van zijn favoriete Bijbelverhalen.
Zelden heb ik iemand meer gefocust gezien op m’n tv-scherm: met een samengeknepen mond, schouders licht opgetrokken en priemende ogen dirigeerde Jamai zich in Maestro naar de finale. Tijdens het kijken moest ik terugdenken aan die zaterdagavond in 2003 waarop Jamai de allereerste editie van Idols won – en daarmee aan een paar van mijn favoriete Bijbelverhalen.
Gelstekels
Met z’n brievenbusbrilletje, glimmende gelstekels en ronde jongenskop was hij de absolute underdog. Want Jim zou natuurlijk Idols winnen. Die had de looks, de stoere uitstraling, de bravoure en het randje in z’n stem. Dat was de popster. Jamai was het een beetje nerderige buitenbeentje: gouden stem, maar een idool? Nederland besloot anders. De 16-jarige Jamai won het televisiespektakel (vijf miljoen kijkers!).
Pieter-Jan bekijkt het
God kiest het broertje
De winnende underdog, dat is een thema in de Bijbel. Of, beter gezegd: God kiest nogal eens voor het kleinere broertje. Voor Abel boven Kaïn, voor Jakob boven Esau, voor Jozef boven z’n oudere halfbroers en David boven z’n knappe en sterke broers. Voor het nomadenvolkje Israël boven het machtige Egypte. En uiteindelijk wordt Jezus geboren uit de stam Juda – het nageslacht van de vierde broer van Jakob. Je kunt het uitverkiezing noemen, of gewoon het geheim van hoop.
Rasecht kerklied
Natuurlijk is Jamai geen Bijbelfiguur, maar toch voel ik altijd een klein sprankje hoop als ik ‘m bezig zie. Zoals hij liefdevol ouderen met dementie laat zingen in Het onvergetelijke koor op RTL4, waar hij ook nog eens ‘Droomland’ zong – een vertaling van een rasecht kerklied over, jawel, hoop ('Beautiful Isle of Somewhere', voor wie geïnteresseerd is in het Hazes- en De Leeuwloze origineel).
Hoop voor de underdog
Hij dirigeerde zichzelf naar de finale in Maestro met het legendarische Ode an die Freude (met koor!) van Beethoven. Net te snel, maar toch legendarisch. En al kijkend word ik vanzelf ook een beetje vrolijk, een beetje hoopvol. Jamai herinnert me eraan: er is hoop voor de underdogs, voor de gelkoppies, voor de mensen zonder bravoure. Ik werd er zowaar een beetje door ontroerd. Bravo! Bis! Bis!
