Een scan zal de komende week uitwijzen of de eerdere chemokuren nut hebben gehad. Maar zo langzamerhand is het middel op dit moment erger dan de kwaal. Met mijn kinderen samen maken we keuzes. Of het wel of niet verantwoord is. Ondertussen draag ik al heel veel steeds over aan hen over. Je mag ook zeggen: doen zij steeds meer voor mij. En geef ik steeds meer uit handen.

Een tijd van loslaten. En voorbereiden. Zou ik plotseling toch sterven: het hele scenario is bijna klaar. We hadden uiteraard al een testament, maar let maar eens op wat in een paar jaar kan veranderen. We hebben alles opnieuw doorgenomen.

De Bijbel spreekt van: je huis bereiden. Jezus belooft dat voor ons te doen in de hemel. Op aarde ligt een schone taak voor ons. Ik ben daar steeds mee bezig.

Ik had gehoopt en gebeden om toch nog in staat te zijn voor Ees te zorgen. Dat was en is mijn drijfveer. Maar zo langzamerhand worden de rollen omgedraaid. Ees en ik hebben al heftige weken achter de rug. De thuiszorg kwam niet voor haar maar voor mij. Mijn kracht loopt weg en mijn energie raakt op.

De hele dag speelt vandaag de oude zin door mij hoofd: 'het is Israëls God die kracht geeft, van wie het volk zijn sterkte heeft.'

Ik ben niet opstandig maar zit wel met vragen."

Heer, wijs mij uw weg
en leid mij als een kind
dat heel de levensweg
slechts in U richting vindt.
Als mij de moed ontbreekt
om door te gaan,
troost mij dan liefdevol en moedig mij weer aan.

Heer, leer mij uw weg,
die zuiver is en goed.
Uw woord is onderweg
als een lamp voor mijn voet.
Als mij het zicht ontbreekt,
het donker is,
leid mij dan op uw weg, de weg die eeuwig is.

Heer, leer mij uw wil
aanvaarden als een kind
dat blindelings en stil
U vertrouwt, vrede vindt.
Als mij de wil ontbreekt
uw weg te gaan,
spreek door uw Woord en
Geest mijn hart en leven aan.

Heer toon mij uw plan;
maak door uw Geest bekend
hoe ik U dienen kan
en waarheen U mij zendt.
Als ik de weg niet weet,
de hoop opgeef,
toon mij dat Christus heel
mijn weg gelopen heeft.