Maar daar is mijn steun en liefde niet op gegrond. Voor mij blijft Israël altijd Gods volk. Je voelt in de Nederlandse media al dat de steun aan Israël – die in het weekend nog massaal te horen was – bezig is te verbleken. Critici die in het weekend nog hun mond hielden, vragen nu de aandacht.

De liefde voor Israël was bij hen in de afgelopen jaren in Nederland allang bekoeld. En dat zal nu niet anders geworden zijn. Maar mijn liefde voor Israël blijft. Ook al heb ik verdriet om wat er nu gebeurt. Beide partijen in dit conflict kiezen voor geweld. En beide partijen zaaien haat. Niet alleen in hun eigen land, maar ook daarbuiten. Het is afschuwelijk als je ziet hoe jonge mensen zelfs in ons land met vlaggen rondrijden en juichen over de dood van een ander. Ook onze samenleving wordt steeds gewelddadiger. Haat en geweld. Daar kan ik niet vóór zijn. Nog sterker: daar mag ik niet voor zijn. Christus leert ons anders. Wat kun je hier doen?

Ik hoorde dat er in sommige kerken op zondag een bidstond was. Laten we blijven bidden. Bidden voor alle partijen. Het geweld van wapens lost mijns inziens deze gigantische problemen niet op: in Oost Europa niet, in het Midden-Oosten niet. De wapenindustrie in de wereld draait als nooit te voren.

Hoe zal de toekomst zijn? Vlak voor het parlementsgebouw in Jeruzalem staat een enorme kandelaar. Eén van de belangrijkste gravures in deze menora wordt gevormd door het Bijbelvers: ‘Niet door kracht of door geweld, maar door Mijn Geest zal het geschieden, zegt de HEERE van de legermachten’, Zacharia 4:6.

Ik wil me daaraan vasthouden: Wij ballen niet de vuisten maar vouwen onze handen.