Mijn vrouw komt het platform Smartphonevrij Opgroeien op het spoor. Ik meld me meteen aan voor de nieuwsbrief. Gewoon zo’n ouderwetse, weet je wel, die in je mail terechtkomt. Ik struin wat rond in de digitale omgeving en kom van alles tegen. Mijn oog valt op een advertentie van een nieuw soort telefoon waar je alleen op kunt sms’en en bellen. Ik zie jonge mensen die echt met elkaar praten, ouders die hun kinderen onverdeelde aandacht geven en een kunstschilder die ongestoord zijn kunstwerk afmaakt.

Omdat ik de neiging heb nieuwe inzichten vrijwel direct met de halve wereld te delen, gooi ik een berichtje in onze familieapp: “Hier aan ’t kijken naar smartphonevrijopgroeien.nl. Wereldwijde beweging die in opkomst is. Wat zeggen onze grote neven en nichten ervan?”

Van die nichten en neven hoor ik niets. Die zijn vast druk met reageren op honderdvijftig vrienden in tachtig apps, terwijl ze aan het leren zijn voor hun toetsen. Dat het ook iets te maken kan hebben met hun saaie oom die weer eens moralistisch loopt te doen, laat ik maar even achterwege.

Ik droom wat weg, denk aan de tijd dat ik in m’n studententijd een tweedehands Nokia had en pas op m’n 25e een smartphone kocht. Hopeloos ouderwets, maar toch heb ik heimwee.

PING! Gelukkig: de dopamine golft door m’n brein. Ik krijg een berichtje van m’n zus: “Goh, wat zijn wij dan hip opgegroeid, hè?”
“Nou en of!” app ik terug. “Alleen hadden we het niet door. Hoe noemen ze dat ook alweer? Avant-garde!”
Tijd voor een nieuwe avant-garde: ouders die samenspannen om een überhippe generatie te laten opgroeien met zonder mobiel.