‘Onze Maker kijkt anders naar ons’

Frans van der Maas (38): “Bij de geboorte van mijn oudste zoon, tien jaar geleden, gaf een goede vriend mij dit verhaal cadeau. Tegenwoordig lees ik de verschillende verhalen van Max Lucado vaak voor aan mijn vier kinderen. Lucado snijdt op een simpele, leuke manier belangrijke thema’s aan. De houten poppetjes worstelen met veroordelingen en complimenten, iets wat je in het echte leven ook ziet gebeuren. We moeten van die stickers afkomen, maar we plakken ze automatisch. Onze Maker kijkt op een andere manier naar ons dan wijzelf doen. Ik heb het verhaal voorgelezen bij de jeugdclub van de kerk. De tekeningen projecteerde ik op een groot scherm. De kinderen én leiding vonden het fantastisch en luisterden aandachtig.”

‘God hielp mij met de voorstellingen’

Els Bouma (56): “Het leek me ontzettend mooi om een poppentheater te maken over het verhaal van de Nerflanders. Ik vroeg de uitgever om toestemming, en die kreeg ik. Vijf jaar lang heb ik met het theater opgetreden. Ik kwam op scholen, bij kinderclubs en in kerken, maar ook in een asielzoekerscentrum, bij de voedselbank en in verzorgingstehuizen. De voorstellingen liepen heel goed: God hielp mij. Van kinderen kreeg ik altijd veel reacties. Ik herinner me nog mijn eerste show, in een bunker in Den Helder. Toen Eli tegen Wout zei: ‘Jij bent voor mij belangrijk, Ik houd van je’, ging dat als een schokgolf door de bunker. Dat was heftig om mee te maken. Die zin voelde voor mij altijd alsof God het zelf zei. Soms kwamen kinderen naar me toe en vertelden ze dat ze gepest werden en stippen opgeplakt kregen. De voorstelling maakte dan veel los, omdat ze te horen kregen dat ze wél goed genoeg zijn. Want God heeft jou gemaakt en houdt van je zoals je bent.”

‘Het verhaal geeft kinderen eigenwaarde’

Mirjam Suijdendorp (47): “Een van mijn drie zoons zei pas dat hij het boek kan dromen, omdat ik het zo vaak heb voorgelezen. Elke keer krijg ik weer tranen in mijn ogen. Hoe God naar ons kijkt, is zo treffend weergegeven. Voor Hem maakt het niet uit hoe je eruitziet of wat anderen over jou zeggen. Hij houdt van ons en wil ons omgeven met warmte en liefde, maar wij maken er met al onze vooroordelen een puinhoop van.
In het boek is Lucia een belangrijk personage: zij brengt Wout naar de Maker, net zoals christenen anderen naar hun Maker kunnen brengen. Ik geef het verhaal door met mijn DISC-trainingen, die gaan over gedrag en samenwerken. Als de boodschap bij de deelnemers landt, zie ik het begrip en respect voor elkaar enorm toenemen, dat is zo gaaf. Voor de opvoeding van kinderen is het verhaal ook een aanrader: het geeft ze eigenwaarde. Achttien jaar geleden, met de geboorte van mijn oudste zoon, kreeg ik het cadeau. Nu geef ik het zelf vaak weg.”

‘Je hebt die bevestiging van anderen niet nodig’

Femke van Amstel (27): “De Nerflanders roepen jeugdsentiment bij me op, want mijn moeder las het verhaal al aan mij voor. Ik hoop dat het nog lang gedrukt wordt, zodat mijn eigen kinderen het straks ook kunnen voorlezen aan hun kinderen. Het is een laagdrempelige manier om mensen over het geloof te vertellen, ook kinderen die God niet kennen. Als ze een compliment of nare opmerking krijgen, kunnen ze teruggrijpen op het verhaal en weten ze: God heeft mij gemaakt. Iedereen heeft positieve en negatieve kanten, maar je bent goed zoals je bent en hebt die bevestiging van anderen niet nodig. Met mijn zoon en moeder ben ik naar een theatervoorstelling geweest. Dat maakte het verhaal nóg tastbaarder, ik genoot er net zo veel van als de kinderen in de zaal. De boodschap is dat je prestaties niet tellen: je mag bij God komen zoals je bent.”

Tekst: Anouk van de Schootbrugge
Beeld: Sergio Martinez, Niemand is zoals jij