Als kind mist hij liefde en aandacht en raakt Paul op een verkeerd spoor. Jaren later, als vader, wil hij het anders doen, maar in 2023 moet hij negen maanden de cel in. Aan Eva vertelt hij wat detentie en de periode erna met hem én zijn kinderen deed.
Paul groeit op in een gezin waarin het tonen van liefde niet vanzelfsprekend is. Zijn ouders zijn vaak van huis vanwege hun werk en als kleine jongen krijgt hij niet de aandacht en liefde die hij nodig heeft. “Ik kan me niet veel meer herinneren van mijn jeugd, maar ik weet wel dat ik die liefde op de verkeerde manier ging invullen. Ik ging stelen uit mijn moeders portemonnee, stelen uit de winkel, spullen vernielen: van mezelf en van mijn broertjes. Als ik iets negatiefs deed, kreeg ik wel aandacht. Als ik iets positiefs deed, hoorde ik niets. Mijn ouders hebben nooit gezegd dat ze trots op me waren.”
‘In één keer weggetrokken uit alles’
"Ik kwam in een wereld terecht met vreemde mensen waar ik naar moest luisteren, en kinderen met hun eigen rugzak. Ik werd in één keer weggetrokken uit mijn omgeving, van mijn school, bij mijn vriendjes vandaan.”
Een ervaring die hem heeft gevormd tot de man die hij nu is: “Een liefdevolle en hardwerkende vader. Als ik dit niet had meegemaakt, wat was er dan van mij terechtgekomen? Ben ik blij dat ik dat heb meegemaakt? Nee, maar ik zou niet willen weten hoe mijn leven er anders had uitgezien.”
Vader worden zonder voorbeeld
“Mijn eerste dochter werd geboren toen ik 21 jaar oud was. Dan weet je niet wat je moet doen. Je vraagt je bij alles af: doe ik dit goed? Verschoon ik die luier op de goede manier?” Gelukkig kon Paul rekenen op hulp van zijn omgeving, die hem coachte tot een betrokken vader.
“Door wat ik zelf heb meegemaakt, heb ik veel motivatie om het beter te doen. Ik weet wat het met mij heeft gedaan als kind en hoe het mij heeft gevormd, en dat wil ik niet voor mijn kinderen.”
De tekst gaat hieronder verder.
Don Ceder: ‘Een aanwezige vader kan het verschil maken’
In 2023 krijgt zijn leven een andere wending. Als Paul na werktijd met zijn toenmalige vriendin en haar zoontje van zes een hapje gaat eten, wordt hij met de auto aan de kant gezet voor een politiecontrole. Daar komt zijn veroordeling uit 2019 voor het witwassen van crimineel geld aan het licht. Zijn celstraf werd door corona uitgesteld, maar nu krijgt hij te horen dat hij meteen negen maanden moet gaan zitten. “Ik mocht nog even afscheid nemen van mijn vriendin en bonuszoontje en toen moest ik mee.”
Ze gingen gebroken weg.
Liegen doet pijn
Hij vertelt zijn dochters niet dat hij in de gevangenis zit. “In die periode had ik weinig contact met mijn dochters. Alleen mijn middelste dochter kwam elke twee weken langs.” Maar doordat Paul vastzit, gaan die bezoekjes niet meer door. Tegen de moeder van zijn jongste dochter zegt hij dat hij voor zijn werk in het buitenland zit. “Liegen tegen je kinderen, tegen je eigen vlees en bloed? Natuurlijk doet dat zeer.”
Door zijn deelname aan het EO-programma Hel of Hotel kregen ze mee waarom Paul achter de tralies moest.“Het is niet dat ik het er niet over wil hebben, maar ik denk: zolang ze er niet over vragen, begin ik er niet over. Als ze ernaar vragen, ben ik bereid erover te praten.”
Ik wil dit niet nog een keer.
‘Dat breekt je als vader’
De kinderen van zijn toenmalige vriendin ziet hij wél in de periode dat hij zijn celstraf uitzit. “Ik had het geluk dat ik op de vadervleugel zat. Ik mocht één of twee keer per week beeldbellen op cel. Ik kon de kinderen helpen met huiswerk of een verhaaltje voorlezen voor het slapen.” Dat motiveert hem om zijn leven te verbeteren. “Ik wil dit niet nog een keer. Ik heb gezien wat dat met hen heeft gedaan en dat gun ik niemand. Je gunt ze dat verdriet niet. Ze kwamen met een lach naar het bezoek en gingen gebroken weg. Dat breekt je als vader.”
“Dat was zo’n motivatie van: ik ga dit goed uitzitten en ik ga er voor mijn kinderen zijn.” Als hij na zijn tijd in detentie weer thuiskomt, is dat makkelijker gezegd dan gedaan. “Het verandert de band wel; je bent negen maanden weggeweest. Al die tijd hebben ze geluisterd naar de regels van de moeder en nu moeten ze ineens ook weer naar jou luisteren.”
Alleen zijn
Daarbij is Paul ook veranderd in de gevangenis. “Vroeger hield ik van drukte. Ik kende geen rust en ik kon moeilijk alleen zijn. Dan kom je negen maanden vast te zitten en moet je leren om alleen te zijn. Ik heb rust leren kennen en heb geleerd dat het oké is om alleen te zijn. Dan kom je weer terug in een druk huishouden, met al die prikkels en taken.”
Paul legt uit hoe het is om van de duidelijke structuur en regelmaat in detentie weer losgelaten te worden in het gewone leven. “In de gevangenis wordt er voor je gedacht. Als je terugkomt in de maatschappij, moet je alles weer zelf doen: boodschappen, koken, weer aan het werk.” Omdat hij al een huis en een baan heeft, krijgt Paul weinig steun. “Het was: je bent vrij, succes.”
Met de billen bloot
Door zijn deelname aan het EO-programma Hel of Hotel vertelde hij zijn omgeving voor het eerst waarom hij had vastgezeten. “Je komt uit je comfortzone om dat op nationale televisie te vertellen, dat vond ik spannend. Wat gaan mensen niet van je denken? Hoe kijken mensen dan naar je?” Gelukkig zijn de reacties vooral positief. “Ze zeggen tegen me: de persoon die jij nu bent, is totaal anders dan de persoon die je toen was.”
Paul hoopt dat er in gevangenissen meer vadervleugels komen. “Vaders moeten een kans krijgen om hun kind te zien opgroeien, of je nu tien jaar of tien maanden moet zitten.”
‘Vaders willen meer emotioneel betrokken zijn, terwijl ze dat voorbeeld vaak zelf niet hebben gehad’
